Ο λαϊκισμός που πολέμησε ο Μάνος Χατζιδάκις… δεν έφυγε ποτέ

 

Ένα προφανές εθνικό σύμπτωμα που σεργιανίζει στον δημόσιο βίο τα τελευταία χρόνια, και εν πολλοίς εξηγεί το “βάλτωμα” σε μια κρίση σύνθετη και πολυεπίπεδη, πολύ πιο βαθιά και περίπλοκη από την οικονομική ταυτότητα της χώρας, έχει να κάνει με τη δυστοκία να συναντούμε δίπλα και μπροστά μας, “μεγάλους Έλληνες”.

Δηλαδή, τις ισχυρές και καλλιεργημένες προσωπικότητες, που θα ξεχώριζαν στον τομέα τους, και με τον λόγο και την παρουσία τους θα συνέδραμαν σε μια δημιουργική αφύπνιση της κοινωνίας, η οποία παραδοσιακά επιλέγει το… νανούρισμα, αντί για την προωθητική ανησυχία.

Με αφορμή την επέτειο θανάτου του εμβληματικού Μάνου Χατζιδάκι, η σκέψη εκ των πραγμάτων κοντοστέκεται στην απουσία τέτοιων μεγάλων Ελλήνων.

Μια απουσία που εξηγεί το εθνικό χειρόφρενο της ομαλής εξέλιξης προς το μέλλον.

Και ανοίγει εκ νέου τη μεγάλη και επιτακτική συζήτηση για το γονιδίωμα του λαϊκισμού, που εκείνος από τους πρώτους εντόπισε, υπογράμμισε την επικινδυνότητά του, και ουσιαστικά προέβλεψε ότι θα έτρωγε τις σάρκες του Ελληνισμού.

Τσαλακώνοντας το εθνικό μέλλον κατά τρόπο μοιραίο, για τις τρέχουσες γενιές των Ελλήνων.

Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν δίστασε να τα βάλει με τον αυριανισμό, τότε που η… μιντιακή συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ αυτοπροσδιοριζόταν ως ο παράγοντας που “γκρέμισε τον καραμανλισμό”.

Προειδοποίησε τους Έλληνες να μην εφησυχάσουν, πόσο μάλλον να μην ενδώσουν: “Δυο είναι οι εχθροί της πολιτικής και του πολιτισμού: Ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός”. Και συνέχιζε: “Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις”.

Δυστυχώς είχε εκκωφαντικό δίκιο. Η Ελλάδα συνήθισε τον λαϊκισμό. Τον αποδέχτηκε. Και πλέον πληρώνει ακριβά το τίμημα της συγκατοίκησης μαζί του.

Ο λαϊκισμός, ως εθνική παθογένεια, επέδειξε αξιοσημείωτες ικανότητες. Αντοχές. Προσαρμοστικότητα. Και μια… γοητεία, στην οποία ελάχιστοι πολιτικοί κατάφεραν να αντισταθούν. Να μην ενδώσουν.

Εκεί ωστόσο βρίσκεται και η κόκκινη, διαχωριστική γραμμή που καθιστά κάποιον ηγέτη. Και κάτι παραπάνω: Εθνικό ηγέτη. Τον οποίο θα εμπιστευτεί μια κοινωνία ταλαιπωρημένη και αδικημένη, για ένα άλμα ρεαλισμού προς το μέλλον.

Όχι βουτιά στο πιο προβληματικό εθνικό “χθες”. Όχι επιστροφή στον λαϊκισμό.

Οι πραγματικοί ηγέτες άλλωστε, δρουν και πολιτεύονται με το μέλλον στραμμένο στις επόμενες γενεές. Σε εκείνες θα λογοδοτήσουν. Όχι στις… επόμενες εκλογές.

Του Μάνου Οικονομίδη

Twitter@EmOikonomidis

Best Of

Το επιτελείο Ανδρουλάκη σε πανικό

Οι δυσκολίες που έχουν προκύψει στη μάχη που δίνει...

Ο Κώστας Μπακογιάννης έβγαλε τον Χάρη Δούκα στο… ξέφωτο (της αυταπάτης μεγαλείου του)

Δύσκολα θα διαφωνήσει κανείς με όσα... έσουρε ο Κώστας...

Οι «καραμανλικοί»… διέγραψαν τον Δένδια

Γράφει το «Βαθύ Λαρύγγι» Πηγή: One Voice   Η απουσία του Νίκου...

Τα «ορφανά» του Σημίτη στα ΜΜΕ, και το μίσος για τον Καραμανλή

Γράφει το «Βαθύ Λαρύγγι» Πηγή: One Voice   Σε αντίθεση με τον...

Newsletter

spot_img

Δείτε επίσης...

Η (αναπόφευκτη) “ρωγμή συμπάθειας” που χρειαζόταν ο Τραμπ για να “κλειδώσει” το Οβάλ Γραφείο

Η απόπειρα δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ διαμορφώνει ένα πλαίσιο...

Η Αμερική (της παρακμής) επιστρέφει στην εποχή με τις “ιπτάμενες σφαίρες”

Η αμερικανική Δημοκρατία, ισχυρότερη και σημαντικότερη στον πλανήτη, δίνει...

Ο Τραμπ παίζει (ήδη) το χαρτί του “αλεξίσφαιρου”

Μερικές ώρες παραμονής στο νοσοκομείο, και επιστροφή στο Νιού...

Η (ηθική) αμηχανία των Δημοκρατικών μετά την απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ

Ο Τζο Μπάιντεν, ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Μπιλ Κλίντον......

Η Πενσιλβάνια βγάζει (συνήθως) Πρόεδρο στις ΗΠΑ

Η Πολιτεία της Πενσιλβάνια, όπου διαδραματίστηκε η απόπειρα δολοφονίας...
Μάνος Οικονομίδης
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας

Η (αναπόφευκτη) “ρωγμή συμπάθειας” που χρειαζόταν ο Τραμπ για να “κλειδώσει” το Οβάλ Γραφείο

Η απόπειρα δολοφονίας του Ντόναλντ Τραμπ διαμορφώνει ένα πλαίσιο συναισθηματικής προστασίας του Αμερικανού πρώην Προέδρου, στην κρισιμότερη καμπή της προεκλογικής περιόδου. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον...

Η Αμερική (της παρακμής) επιστρέφει στην εποχή με τις “ιπτάμενες σφαίρες”

Η αμερικανική Δημοκρατία, ισχυρότερη και σημαντικότερη στον πλανήτη, δίνει ιστορικά τον τόνο στον δυτικό κόσμο. Στη συλλογική Δύση. Η σημερινή Αμερική, του ετοιμόρροπου Τζο Μπάιντεν...

Ο Τραμπ παίζει (ήδη) το χαρτί του “αλεξίσφαιρου”

Μερικές ώρες παραμονής στο νοσοκομείο, και επιστροφή στο Νιού Τζέρσεϊ. Οι εικόνες του Ντόναλντ Τραμπ μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του, είναι εξαιρετικά δυνατές. Και...