Στέλλα Αργυρίου: Ο πόνος για τις γυναίκες του Αφγανιστάν

Του Μανώλη Κομνηνού

 

Η ηθική θλίψη που συνοδεύει τις σπαρακτικές εικόνες ντροπής από το Αφγανιστάν, μετά την ανακατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Ειδικά όταν η σκέψη στρέφεται στις γυναίκες του Αφγανιστάν, που βλέπουν τον ορίζοντα της ζωής τους να σκοτεινιάζει.

Η ψυχολόγος Στέλλα Αργυρίου έχει αφιερώσει την επαγγελματική διαδρομή της στη διακονία του ψυχικού κόσμου των ανθρώπων, την ίδια στιγμή ωστόσο δίνει και έναν συνεπή συνειδησιακό αγώνα για την υπεράσπιση του ρόλου και της προοπτικής της γυναίκας, σε μια κοινωνία που θα έπρεπε προ πολλού να θεωρεί δεδομένα και αυτονόητα τέτοια θέματα.

Έχει σημασία λοιπόν η άποψη μιας Ελληνίδας που δίνει τις δικές της μάχες απέναντι στις χειρότερες εκδοχές του εαυτού μας, για την πολύ χειρότερη μοίρα των γυναικών του Αφγανιστάν.

Δείτε τη σχετική ανάρτηση της Στέλλας Αργυρίου στην προσωπική σελίδα της στο Facebook:

“Έχετε σκεφτεί πόσο λυτρωτική διάσταση έχει για τη ζωή μας, η πεποίθηση ότι μπορούμε να παρέμβουμε στη μοίρα;
Ότι η τύχη έχει συμπληρωματικό ρόλο στη ζωή μας, και ότι μπορούμε να κερδίσουμε τη μονομαχία μαζί της;
Έτσι είναι, σε πολλές περιπτώσεις. Δεν είναι έτσι για τις γυναίκες που γεννήθηκαν στο Αφγανιστάν. Τυχαία.
Η καθεμία από εμάς θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε εκείνη τη γωνιά του κόσμου, την τόσο ταλαιπωρημένη και τόσο σκοτεινή.
Σκοτεινή για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σκοτεινή για τη φυσική διεκδίκηση της προόδου, σκοτεινή για τον αυτονόητο σεβασμό στις γυναίκες και τον πρωταγωνιστικό ρόλο τους στην ευδαιμονία της κοινωνίας.
Δεν χρειάζεται να είσαι διεθνολόγος, για να πονέσεις με τις εικόνες των τελευταίων ημερών από το Αφγανιστάν. Αρκεί να είσαι άνθρωπος.
Αρκεί να νιώθεις τι αισθάνονται αυτές οι γυναίκες. Το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή, που χάνουν.
Το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή, που απειλείται από παραπλανημένους φανατικούς.
Γυναίκες που πέρασαν το ίδιο μαρτύριο για πολλές δεκαετίες στη ζωή τους. Γυναίκες που ήλπιζαν να μην το ξαναζήσουν.
Νέα κορίτσια, που έπαιρναν δύναμη από τη γενναιότητα της Μαλάλα, και ονειρεύονταν τα δικά τους “Νόμπελ”.
Να διαψεύσουν το πεπρωμένο της τύχης, που οδήγησε το πρώτο κλάμα της ζωής τους να ακουστεί στο Αφγανιστάν.
Μόνο θλίψη για μια διεθνή κοινότητα που συνεχίζει να βλέπει τη γυναίκα ως “ποσόστωση”.
Παραγνωρίζοντας ότι η γυναίκα είναι ζωή.
Για κάθε κοινωνία, για κάθε έθνος, για την ανθρωπότητα και το μέλλον
Δεν ζητάμε διαφορετική μεταχείριση. Ζητάμε σεβασμό. Όπου κι αν γεννηθήκαμε. Όπου κι αν μεγαλώνουμε.
Όπου κι αν κυνηγάμε με αξιοπρέπεια τα όνειρα μας, με πολλαπλούς και ταυτόχρονους ρόλους.
Η αγάπη είναι γένους θηλυκού. Η πρόοδος. Η ελπίδα. Η δύναμη.
Και ο σεβασμός είναι γένους αρσενικού.”

 

Written by Μανώλης Κομνηνός

Ο Μανώλης Κομνηνός είναι δημοσιογράφος