Μια (δημοσιογραφική) διαδρομή εξαίρεσης…

Του Μάνου Οικονομίδη
[email protected]

Ο θρήνος, σιωπηλός ή ζωηρός και θορυβώδης, κάθε άλλο παρά αυτονόητος είναι.

Η συγκυριακή συγκινησιακή φόρτιση ανήκει στις μάλλον αυθόρμητες, ίσως και υποσυνείδητες συμπεριφορές ενός ανθρώπου, η παράταση της ταύτισης με ένα δραματικό γεγονός ωστόσο, είναι κάτι το τελείως διαφορετικό.

Μπορεί η μελαγχολία να προσεγγίζεται επιστημονικά ως η φυσική κατάσταση ενός νοήμονος ανθρώπου, που καταλαβαίνει δηλαδή ότι, η γενετική φύση της ζωής είναι τέτοια ώστε, να σου προσφέρει λιγότερες αφορμές για χαμόγελο σε σχέση με τα προβλήματα και τη θλίψη, η δημόσια εκτόνωση εσωτερικής συντριβής ωστόσο, δεν συνηθίζεται.

Πολύ περισσότερο για δημόσια πρόσωπα. Για δημοσιογράφους δε… αφήστε το καλύτερα. Τα εμβληματικά, απαξιωτικά και υβριστικά για την ποιότητα του λειτουργήματος συνθήματα, που συναντά κανείς σε τοίχους στους δρόμους, στα social media ή στις εξομολογητικές κουβέντες της παρέας, έχουν κατατάξει τα ΜΜΕ και τους εκπροσώπους τους, σε κατηγορία προχωρημένης τοξικότητας, σε αυτό που περιγράφεται ως δημόσιος βίος.

Γιατί τέτοια αυθόρμητη συγκίνηση για τον Βασίλη Λυριτζή λοιπόν; Ακόμη και σήμερα, τρία χρόνια μετά την απώλειά του, στις 2 Απριλίου του 2019. Φυσικά οι απαντήσεις, όπως και αφετηρίες τους, δεν είναι μονοδιάστατες και μονολιθικές. Ας σταθούμε λοιπόν στην ανθρωποκεντρική διάσταση της ταυτοτικής αποτύπωσης διαδρομής του σπουδαίου δημοσιογράφου, που “έφυγε” πρόωρα, απρόσμενα και σιωπηλά.

Ο Βασίλης Λυριτζής επέλεξε να πορευτεί ως εξαίρεση. Αυτόν τον δύσκολο δρόμο του εσωτερικού φρένου αξιοπρέπειας, που τον διασχίζεις μοναχικά, όσοι κι αν βρίσκονται δίπλα, γύρω και κοντά σου. Η αίσθηση της μοναξιάς, προκύπτει από τη σύγκριση με εκείνους που επέλεξαν, επίσης συνειδητά, άλλη διαδρομή. Άλλη “ταυτότητα”. Διαφορετική εκφορά δημόσιας παρουσίας.
Δημοσιογράφος που “έγραφε” ακόμη και στον προφορικό λόγο. Δηλαδή, με αρχιτεκτονική δομή στο επιχείρημά του. Το εξηγούσε, το υπερασπιζόταν, και άφηνε ζωτικό χώρο ώστε να ακουστεί ο αντίλογος, αντί να διεκδικεί την αποκλειστικότητα της αλήθειας. Πολύ περισσότερο να προσπαθεί να την επιβάλλει.

Το storytelling της δημόσιας διαδρομής του Βασίλη Λυριτζή, είχε στοιχεία με τα οποία μπορούσε να ταυτιστεί κάποιος. Να δει εικόνες και παραδείγματα, ανίστοιχα ή ανάλογα με πτυχές της δικής του καθημερινότητας. Εκεί εντοπίζεται η ανθρωποκεντρική διάσταση του παραδείγματος. Και φυσικά, στον ήπιο και νηφάλιο λόγο. Που λείπει σκανδαλωδώς από τη χώρα-μαιευτήριο της Δημοκρατίας και των πιο ανθεκτικών στη φθορά της Ιστορίας ιδεών.

Μια “ξεχασμένη” δημοσιογραφία. Ή μάλλον, μια δημοσιογραφία που δεν προσέλκυσε επαρκή αριθμό “σταυροφόρων” για να την υπερασπιστούν στην πατρίδα μας, με φυσικό αποτέλεσμα να εξελιχτεί σε επιταχυντή και ανατροφοδότη της εθνικής κρίσης και της παρακμής των θεσμών. Αντί να λειτουργεί ως φυσικό φρένο στη διολίσθηση, και ως φυσικό καταφύγιο και υπερασπιστής του δικαίου και των αδυνάτων.

Επιλογικά, προσθέστε και τις σημειολογικές παραμέτρους. Ο Βασίλης Λυριτζής ήταν επί σειρά πολλών ετών, ένας άνθρωπος που, μέσω της τηλεόρασης, έμπαινε στο σαλόνι του σπιτιού μας, τις πάντα στοχαστικές πρωινές ώρες. Όχι ως απρόσκλητος “εισβολέας”. Αλλά αφού πρώτα χτυπούσε διστακτικά την πόρτα, και ζητούσε ευγενικά να του επιτρέψουμε να μπει. Πλέον, το χτύπημα στην πόρτα δεν θα ακούγεται. Φεύγουν πολλοί από εκείνους με τους οποίους “μεγαλώσαμε μαζί”.

Και φυσικά, το δέος του μη αναστρέψιμου της απώλειας. Που λειτουργεί σωρευτικά, αθροιστικά και εν πολλοίς βίαια, για όσους έχουν σεργιανίσει στο στάδιο της απόπειρας διαχείρισης της απώλειας ενός δικού τους, αγαπημένου προσώπου. Όσα λόγια παρηγοριάς κι αν ακούσεις ή διαβάσεις, όσες συμπονετικές συμπεριφορές κι αν εισπράξεις, στο τέλος της ημέρας, τις ώρες που μένεις μόνος με τις βασανιστικές σκέψεις, κατανοείς ότι, η ζωή δεν θα είναι πλέον ποτέ η ίδια. Δεν θα είναι περισσότερο γενναιόδωρη.

Συνεχίζεται μεν, αλλά είναι διαφορετική. “Λιγότερη”. Γι’ αυτό και η σκέψη πρέπει να εστιάζει σε εκείνους που μένουν πίσω.

Στους δικούς του ανθρώπους. Που είναι πλέον υποχρεωμένοι να ζήσουν μια “λιγότερη” ζωή. Χωρίς το ευγενικό χτύπημα της πόρτας να διακόπτει τις βασανιστικές σκέψεις.

Best Of

Η Ντόρα για τον Παύλο Μπακογιάννη: “Σαν να μην πέρασε μια μέρα”

Του Λάζαρου Καλλιανιώτη   Με ανάρτηση στους προσωπικούς λογαριασμούς της στα...

Κικίλιας: Πρόσθετη στήριξη στους Έλληνες πολίτες και στα ελληνικά νοικοκυριά, ιδίως σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο

Για τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο πλαίσιο της στρατηγικής...

Οι νίκες που κατέγραψε η Βόζεμπεργκ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Του Λάζαρου Καλλιανιώτη   Η ομάδα των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας,...

Στην Ευρωβουλή και πάλι η Καϊλή, αν… πάρει μεταγραφή

Του Λάζαρου Καλλιανιώτη   Τα σενάρια για ενδεχόμενη «μεταγραφή» της Εύας...
spot_img

Newsletter

spot_img

Δείτε επίσης...

Nations League: Τελικός για την πρώτη θέση στη Βουδαπέστη

Ουγγαρία-Ιταλία με πολλές στοιχηματικές επιλογές από το Pamestoixima.gr   Ποιος θα...

Μονομαχία Mega-ΑΝΤ1 για την πρώτη θέση στο δυναμικό κοινό την Κυριακή

Του Μανώλη Κομνηνού   Σε μια μονομαχία... από τα παλιά, ανάμεσα...

Ο Ζούλας κερδίζει το στοίχημα του «φρεσκαρίσματος» της ΕΡΤ

Του Μανώλη Κομνηνού   Παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες του...

Η Ντόρα για τον Παύλο Μπακογιάννη: “Σαν να μην πέρασε μια μέρα”

Του Λάζαρου Καλλιανιώτη   Με ανάρτηση στους προσωπικούς λογαριασμούς της στα...

Οι Ιταλοί εξεγέρθηκαν για τη φτωχοποίηση της ζωής τους, αλλά οι Βρυξέλλες αγωνιούν για τις… κυρώσεις κατά της Ρωσίας

Του Νίκου Φυλάγγελου   Όταν είσαι μέρος του προβλήματος, δεν μπορείς...
Μάνος Οικονομίδης
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας

Nations League: Τελικός για την πρώτη θέση στη Βουδαπέστη

Ουγγαρία-Ιταλία με πολλές στοιχηματικές επιλογές από το Pamestoixima.gr   Ποιος θα το περίμενε όταν έγινε, πέρσι τον Δεκέμβριο, η κλήρωση του Nations League ότι σε όμιλο...

Μονομαχία Mega-ΑΝΤ1 για την πρώτη θέση στο δυναμικό κοινό την Κυριακή

Του Μανώλη Κομνηνού   Σε μια μονομαχία... από τα παλιά, ανάμεσα στο Mega και τον ΑΝΤ1, εξελίχτηκε η κορυφή στο δυναμικό κοινό, για τις ενημερωτικές εκπομπές...

Ο Ζούλας κερδίζει το στοίχημα του «φρεσκαρίσματος» της ΕΡΤ

Του Μανώλη Κομνηνού   Παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες του προηγούμενου διαστήματος, ο Κωνσταντίνος Ζούλας φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα του «φρεσκαρίσματος» της ΕΡΤ, που...