HomeArticles Posted by Κονδυλία Ορτανσίου (Page 5)

Author: Κονδυλία Ορτανσίου

Η δύναμη να μην χαραμίζεις τη ζωή σου, εκεί που… δεν χρειάζεται. Εκεί που δεν σε θέλουν…

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Η τάση του ανθρώπου να θέλει να είναι αρεστός. Να γοητεύεται από τις μη συμβιωτικές καταστάσεις. Να δίνει μάχες, συνήθως και με την κοινή λογική, προκαταβολικά χαμένες. Από χέρι. Η ταυτότητα της προόδου, διαμορφώνεται και από την εσωτερική δύναμη να μην χαραμίζεις τη ζωή

Read More

Η διαχείριση του πειρασμού των αναμνήσεων…

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Το απέραντο ταξίδι του μυαλού στις αναμνήσεις της καρδιάς. Στις στιγμές που ζωγράφιζαν χαμόγελα. Στις στιγμές που έδιναν οξυγόνο για ζωή. Η διαχείριση του πειρασμού των αναμνήσεων, ως αφετηρία για να δημιουργήσουμε καινούριες. Αναμνήσεις γεμάτες οξυγόνο ζωής

Read More

Τα όνειρα που δεν έχουν σύνορα…

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Οδός ονείρων. Από αυτά που επίμονα διεκδικεί ο καθένας. Όνειρα και προσδοκίες. Που προσφέρουν κίνητρο, απογοητεύουν, ακυρώνουν, πεισμώνουν. Όνειρα και προσδοκίες, ως το πλέον ανθεκτικό διαβατήριο της προόδου. Σύνορα άλλωστε, δεν έχουν. Φτάνουν μέχρι εκεί όπου ο καθένας επιτρέπει στη ματιά του να ταξιδέψει.

Read More

Η πιο μεγάλη αρετή. Να έχεις καρδιά (που άντεξε)…

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Περί καρδιάς, η συζήτηση. Να διαθέτεις. Να έχεις συμφιλιωθεί μαζί της. Να τη φροντίζεις. Να τη μοιράζεσαι. Ο Τάσος Λειβαδίτης ταξίδεψε στο μέλλον μια διαπίστωση γαλήνης. "Η πιο μεγάλη αρετή είναι να έχεις καρδιά". Εννοούσε, να έχει αντέξει, να έχει επιβιώσει, χωρίς να υποκύψει στη φθορά

Read More

Η επανακάλυψη της ελπίδας

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Η επίμονη άρνηση να υποκύψεις στον πειρασμό της πτώσης. Να αφεθείς στη διολίσθηση της ανατροφοδοτούμενης απαξίωσης μιας μεγάλης αλήθειας της κοινωνικής προόδου. Της πίστης στον άνθρωπο. Της εμπιστοσύνης στη δυνατότητα του καθενός να εξωτερικεύει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Εφόσον του δοθεί η ευκαιρία.

Read More

Η ζωή που σε περιμένει (υπομονετικά) να (της) ξαναχαμογελάσεις…

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Το φυσικό ισοδύναμο κάθε απώλειας. Η ελπίδα της "διόρθωσης". Της επαναφοράς της ζωής σε περισσότερο φωτεινές διαδρομές. Η επανακάλυψη του εαυτού μας, με την παρότρυνση εκείνης της μικρής σπίθας που έχει παραμείνει ζωηρή μέσα μας. Η ζωή που σε περιμένει. Υπομονετικά. Να (της) ξαναμογελάσεις

Read More

Οι καρδιές που συνεχίζουν να ζωγραφίζουν τα ουράνια τόξα που στερήθηκαν…

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Η γοητεία της υπέρβασης των πιο σκοτεινών συζητήσεων με τον εαυτό μας. Εκεί και τότε, που μια καρδιά αποφασίζει να συνεχίσει να ζωγραφίζει ουράνια τόξα. Εκείνα που στερήθηκε. Εκείνα που δεν προϋποθέτουν καταιγίδες για να μπολιάσουν χαμόγελα.

Read More

Η καρδιά εκπαιδεύεται (να αγαπάει…)

Της Κονδυλίας Ορτανσίου   Μια μάλλον πεσιμιστική διαπίστωση, προσδιορίζει τη ζωή, μεταξύ άλλων και κυρίως ως ένα άθροισμα συμπτώσεων. Μια αλληλουχία αυτοτελών στιγμών, που διατηρούν αυτόνομη δυναμική ακόμη και για να ακυρώνουν σχεδιασμένα βήματα και μελετημένες προσδοκίες. Η εμπειρία φυσικά προσφέρει την υπεροχή της γνώσης. Της

Read More