Ο Μουρίνιο και μια διαδρομή… γεμάτη απορίες

Του Γιώργου Παπακώστα

Δημοσιογράφος

Όταν ο Μουρίνιο ήταν στις δόξες του, είτε τον συμπαθούσες, είτε τον σιχαινόσουν, καταλάβαινες πως είναι ένας εξαιρετικός προπονητής. Υπερφίαλος, ποζεράς αλλά απόλυτα συγκεντρωμένος στους στόχους και τις φιλοδοξίες του, που πάντα έφερνε εις πέρας. Γι’ αυτό και προκαλούν ακόμα μεγαλύτερη απορία, οι μέτριες προσπάθειες του τα τελευταία χρόνια.

Η εξήγηση είναι πως ο Μουρίνιο ποτέ δεν έχτισε ομάδες από την αρχή. Η Πόρτο πάντα ήταν καλή αλλά ολίγον χαζοβιόλα, και η Τσέλσι με την Ίντερ είχαν έτοιμες ομάδες, με παίχτες ταλαντούχους και έμπειρους, που όμως δεν μπορούσαν να πάρουν τίτλους. Αυτό που έκανε ήταν να τους “στριμώξει” και να τους πείσει πως με το σχέδιο του θα πάρουν τίτλους. Εννοείται πως είχε σχέδιο, δεν μιλάμε για τσαρλατάνο…Γι’ αυτό και τα σήκωσε όλα!

Στην Ρεάλ κατέκτησε επίσης τίτλους αλλά η σταθερή υπεροχή της Μπαρτσελόνα του Μέσι, ήταν λογικό να του πριονίσει την καρέκλα. Επιπλέον η Ρεάλ, ως μέγεθος, ξεπερνάει το οποιονδήποτε Μουρίνιο και οι παίχτες της δύσκολα υποτάσσονται σε αυταρχικούς προπονητές. Στην Μαδρίτη δεν απέτυχε, αλλά όταν με τον Ζιντάν πήραν 3 σερί champions league, δεν τον λες και πετυχημένο…

Από εκεί και πέρα ξεκινά μια “θεωρητική” κατρακύλα, γιατί στην ουσία τίτλους δεν σταμάτησε να παίρνει. Η Τσέλσι που παρέλαβε την δεύτερη φορά, είχε πλέον νέους παίχτες, που δεν καταλάβαιναν τα mind games του Πορτογάλου και φυσικά δεν είχαν το απωθημένο της παλιάς φουρνιάς. Τον βαρέθηκαν γρήγορα…

Στο Μάντσεστερ η απόσυρση του Φέργκιουσον συνέπεσε με την απόσυρση όλης της παλιοφρουράς, ο Φαν Γκααλ δεν μπόρεσε να βγάλει άκρη και η άφιξη του Μουρίνιο δεν έλεγε τίποτα σε ένα σύνολο νέων παιχτών, φανερά κατώτερο από το μέγεθος του συλλόγου.

Και φτάσαμε στην φετινή χρόνια όπου παρέλαβε στη μέση της χρονιάς, μια ξεζουμισμένη Τότεναμ, με πολλούς τραυματισμούς που αναπόφευκτα δεν θα μπορούσε να την αναστήσει ό, τι κι αν κατέβαζε το κεφάλι του. Η επόμενη χρόνια θα είναι σίγουρα αποκαλυπτική. Αν αποτύχει και εκεί, θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά την επιστροφή του στην Ιταλία. Δυο παραδοσιακοί γίγαντες δεν μπορούν να μπουν σε τάξη με τίποτα…