• 20 Ιανουαρίου, 2021

Ο Βασίλης Αδαμόπουλος μιλάει στα Υστερόγραφα: "Ο ψύχραιμος λόγος υποτάσσεται σε κραυγές και εντυπώσεις"…


Επιμέλεια: Αγγελική Νάκου

 
 
Η ζωή μας είναι γεμάτη διαδρομές. Άλλες υπάρχουν εκεί, για να μας περιμένουν, και άλλες χρειάζεται να τις ξεκινήσουμε εμείς οι ίδιοι.
Αναζητώντας τα κατάλληλα μονοπάτια, ώστε ο περίπατος, το ταξίδι, να μας αποζημιώσει ως βιωματική εμπειρία, ακόμη κι αν η άφιξη στον τελικό προορισμό, είναι ως ένα σημείο λιγότερο ελκυστική από τις προσδοκίες που τη συνόδευαν στο ξεκίνημα.
Στον χώρο της δημοσιογραφίας, ακόμη και στη σημερινή εποχή, με την αλματώδη επέλαση των social media, το ραδιόφωνο διατηρεί στοιχεία ρομαντισμού, που παραπέμπουν σε ένα… πρώτο ραντεβού.
Άμεσο, αφιλτράριστο, αδιαμεσολάβητο. Αγκαλιά με “χτυποκάρδια”. Μελωδικό, πάνω από όλα, είτε πρόκειται για το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τη φωνή εκείνου ο οποίος μας “ταξιδεύει” από το μικρόφωνο, είτε για τις μουσικές επιλογές που έρχονται να ντύσουν αρμονικά τα λόγια και τις στιγμές.
Μιλώντας για ραδιόφωνο και διαδρομές, η αναζήτηση ξεκινάει από πολύ νωρίς. Στο ξεκίνημα της ημέρας. Οι διαδρομές, είναι… πρωινές.
Η φωνή του Βασίλη Αδαμόπουλου πίσω από τα μικρόφωνα άλλωστε, ταξιδεύει με συνέπεια και επιμονή τις “Πρωινές Διαδρομές”, εσχάτως από το ραδιοφωνο του “Θέματος”, καλώντας σε ρόλο συνεπιβάτη, την Ελλάδα που ξυπνάει νωρίς. Ή, που… δεν έχει κοιμηθεί ακόμη μετά από ένα δύσκολο ή ανέμελο βράδυ.
Δημοσιογράφος με ένσημα… υπερ-πλεονάσματος (σαν και αυτό που έχει συγκεντρώσει η κυβέρνηση), ο Βασίλης Αδαμόπουλος έχει συνδέσει τη διαδρομή του με το μέσο του ραδιοφώνου. Και με τις πινελιές της δουλειάς του, το έχει κάνει περισσότερο ανθρώπινο αλλά και την ίδια στιγμή παρεμβατικό.
Ο Βασίλης Αδαμόπουλος μίλησε στα “Υστερόγραφα”, την ώρα… της μάχης, δηλαδή της εκπομπής του. Για την Ελλάδα της κρίσης, την αγχωμένη για να σταθεί στα πόδια της κοινωνία, τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα και τη διολίσθηση αξιών και προτεραιοτήτων, που έγιναν ατροφικό συμπλήρωμα μιας χώρας που, δεν σταματάει να ταξιδεύει.
Με τις “Πρωινές Διαδρομές”, να είναι πάντα οι πιο ενδιαφέρουσες…
 

– Η επιμονή στην ποιότητα, και το… πρωινό ξύπνημα, δείχνει άνθρωπο που δεν τα βάζει εύκολα κάτω. Η διαδρομή σας στον «θαυμαστό κόσμο» της δημοσιογραφίας, σας προσέφερε περίσσευμα εμπειριών, όμορφων στιγμών, αλλά και απογοητεύσεων. Ακούστηκε κάποια στιγμή έντονα μέσα σας, εκείνη η φωνή που ψιθυρίζει «πάμε για άλλα»;

 
 

 “Θα είμαι απολύτως ειλικρινής. Συνέβη πέρυσι το φθινόπωρο όταν οι Πρωινές Διαδρομές, τράβηξαν χειρόφρενο χωρίς τη θέλησή τους, ενώ είχαν κατακτήσει μετά από 12 χρόνια παρουσίας στα ερτζιανά, μια θέση στην πρώτη τετράδα της ακροαματικότητας, στο σύνολο των ραδιοσταθμών της Αθήνας.

Τελικά δεν συνέβη, εξαιτίας της καλής νεράιδας της εκπομπής, με την οποία συναντήθηκα εντελώς τυχαία. Ένα κορίτσι που από παιδάκι άκουγε τις “Διαδρομές” και μου έδωσε μεγάλη δύναμη να συνεχίσω την τριαντάχρονη και βάλε, πλέον, προσωπική μου διαδρομή στο ραδιόφωνο.

Λίγο αργότερα ήρθε η συνεργασία με τον ΘΕΜΑ Radio 104,6 ένα νέο και πολύ φιλόδοξο ραδιόφωνο, το οποίο θεωρώ ότι μπορεί σε σύντομο διάστημα να πρωταγωνιστήσει στα ερτζιανά”.

 

 
 

          Λειτουργός του ραδιοφώνου, και μάλιστα της πολύ πρωινής ζώνης. Η διεθνής εμπειρία μας έχει δείξει ότι, πριν τουλάχιστον από την επέλαση των social media, ήταν το πιο άμεσο, αφιλτράριστο και αδιαμεσολάβητο Μέσο. Γιατί στην Ελλάδα δεν «περπάτησε», όπως στο εξωτερικό;

 
 

“Αν μιλάμε για το ενημερωτικό ραδιόφωνο, θεωρώ ότι συνέβη επειδή δεν υπήρξαν αρκετοί που ήθελαν να επενδύσουν σοβαρά στο μέσο. Με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε φτηνές και ξεπερασμένες λύσεις και μανιέρες.

Το φαινόμενο του παραγωγού-ντουντούκα ενθρονίστηκε για καλά, γεγονός που κέρδισε μια μερίδα του κοινού, αλλά απώθησε πολλούς περισσότερους, ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικίες. Ταυτόχρονα η επέλαση του διαδικτύου έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των συνηθειών του κόσμου.

Η πρόσβαση στην πληροφορία έγινε πολύ πιο εύκολη και από πολλά περισσότερα μέσα, οποιαδήποτε στιγμή. Αυτό ήταν κάτι, που το ενημερωτικό ραδιόφωνο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί προς όφελός του. Δυστυχώς μέχρι τώρα δεν συνέβη. Προέκυψε μάλλον το αντίθετο. Το ακροατήριο μας γερνάει μαζί μας και οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουν μάλλον αμήχανα. Ευτυχώς όχι όλοι.

Σημάδι αισιοδοξίας, πάντως, παραμένει το γεγονός ότι το μέσο εξακολουθεί να θεωρείται ως το πιο αξιόπιστο και έγκυρο. Πεδίον δόξης λαμπρόν υπάρχει για όποιον ενδιαφέρεται να το κατακτήσει”.

 

 –          Ο χώρος της δημοσιογραφίας πλήρωσε βαρύ τίμημα στα χρόνια της μεγάλης κρίσης. Φαντάζομαι ότι, οι συγκρίσεις της τρέχουσας πραγματικότητας, με την προλογική αφετηρία της σταδιοδρομίας σας, προκαλούν μελαγχολία. Υπάρχει ελπίδα… κάπου εκεί έξω;

 
 

“Ειλικρινά δεν ξέρω. Αλλά όσο ζω ελπίζω. Η κρίση χτύπησε τα μέσα ενημέρωσης σαν Αρμαγεδώνας πολύ πριν γίνει αισθητή στο μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Χάνεις το μέτρημα αν προσπαθήσεις να καταγράψεις τα “μαγαζιά” που έβαλαν λουκέτο τα τελευταία χρόνια. Εφημερίδες, ραδιόφωνα ακόμα και μεγάλα κανάλια.

Προφανώς άλλαξαν οι πολιτικο-οικονομικές συνθήκες, αλλά και οι επιχειρηματικές στοχεύσεις. Κάτι που σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση των εσόδων, άλλαξε εντελώς το τοπίο της ενημέρωσης. Ας μιλήσουμε καθαρά. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βιοποριστεί κάποιος από τη δουλειά μας στις σημερινές συνθήκες.

Εξέλιξη, για την οποία είμαστε όλοι σε ένα βαθμό συνυπεύθυνοι, αφού εν πολλοίς χάθηκε το στοίχημα της αξιοπιστίας. Μελαγχολία, για παράδειγμα, μου προκαλεί και το γεγονός ότι ο ορθός και ψύχραιμος λόγος εξακολουθεί να υποτάσσεται σε κραυγές, εντυπώσεις και ευκαιριακές σκοπιμότητες.

Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τη νέα πραγματικότητα της ενημέρωσης και της δημοσιογραφίας”.

 

 

          Τι πήγε τελικά στραβά σε αυτή τη χώρα, και κατά γενική ομολογία τα τελευταία πολλά χρόνια βιώνουμε μια αναίρεση της φυσικής εξέλιξης της προόδου; Γινόμαστε χειρότεροι, σχεδόν σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου.

 
 

 “Νομίζω ότι η απάντηση κρύβεται σε ένα σοβαρό έλλειμμα Παιδείας. Δυστυχώς μάθαμε να ζούμε και να κοιτάζουμε το αύριο βασισμένοι στη λογική της ήσσονος προσπάθειας.

Της εύκολης λύσης, της διάχυσης και συνεπώς της εξαφάνισης της προσωπικής ευθύνης, καθώς και σε μια άνευ προηγουμένου πατερναλιστική αντίληψη του κράτους. Εκθρέψαμε και αρμέξαμε μέχρι εκεί που δεν παίρνει την “ιερή” αγελάδα και όταν εκείνη έσκασε, σαστίσαμε.

Πρωτίστως την ευθύνη τη φέρουν οι πολιτικές ηγεσίες, όμως και η λεγόμενη 4η εξουσία δεν είναι άμοιρη ευθυνών”.

 

 

          Συνοψίζοντας την εμπειρία σας, σε ποιο «πανεπιστήμιο» διδάσκεται τελικά η δημοσιογραφία; Στα ακαδημαϊκά έδρανα, στον χώρο εργασίας, στο πεζοδρόμιο, μπροστά από έναν υπολογιστή; Και, κατά τη γνώμη σας, τι δεν θα έπρεπε να είναι η δημοσιογραφία του μέλλοντος;

 
 

“Η δημοσιογραφία διδάσκεται σε όλα όσα αναφέρατε, αλλά με μια απαράβατη αρχή.

Οφείλει να είναι ενοχλητική απέναντι σε κάθε μορφής εξουσίας. Αλλιώς, όπως έχει πει κι ο Όργουελ, είναι απλά δημόσιες σχέσεις.

Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει, κατά την άποψή μου, να αποφύγει η δημοσιογραφία του μέλλοντος”.

 

Αγγελική Νάκου

Αγγελική Νάκου

Διαβάστε Ακόμα...