Την Ενωμένη Ευρώπη, αν δε τη βρεις… τη φτιάχνεις (από την αρχή)

Μάνος Οικονομίδης
Posted on April 08, 2017, 1:25 pm

 

[email protected]

 

 

Η σχετική παράφραση της αποστροφής του Ελύτη για την άνοιξη, προφανώς και προσφέρεται για να ανοίξει μια μεγάλη, σύνθετη και πολυεπίπεδη συζήτηση, στη σκιά της συμπλήρωσης επαρκών δεκαετιών ζωής της Ενωμένης Ευρώπης, για να είναι εφικτή η εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για το… μόρφωμα.

Την Ενωμένη Ευρώπη λοιπόν, αν δε τη βρεις, τη φτιάχνεις. Από την αρχή. Με ιστορική αυτοπεποίθηση. Με ρεαλιστική επικαιροποίηση προτεραιοτήτων, στη βάση της σύγχρονης πραγματικότητας την οποία βιώνουμε. Και, πάνω από όλα, με το θάρρος και το πείσμα να μην επαναλάβουμε στη νέα αφήγηση, τα τραγικά και βαθιά λάθη που προηγήθηκαν.

Ίσως μάλιστα να είναι εξαρχής χρήσιμη η απόρριψη μας δογματικής, ρητορικής φλυαρίας, στην επίκληση της οποίας διολισθαίνει συνήθως το πολιτικό προσωπικό. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη. Χρειαζόμαστε μια άλλη, καλύτερη Ευρώπη. Και προς αυτή την κατεύθυνση θα χρειαστεί να κινηθούν οι ηγεσίες του μέλλοντος. Για να μην χάσουμε (και) το μέλλον.

Η σημερινή Ευρώπη δεν εκφράζει παρά ελάχιστες από τις ιδρυτικές αξίες των εμπνευστών της. Όσο για την αδυναμία της να μετεξελιχθεί σε πολιτική ένωση, στον… λυρισμό των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αποτελεί το βασικό και θεμελιώδες πρόβλημα, την αφετηρία της συντριπτικής πλειοψηφίας των παθογενειών που τη χαρακτηρίζουν και τις οποίες βιώνουμε ως πολίτες της.

Πολιτικοί… λογιστές, προέταξαν την προηγούμενη δεκαετία την οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης, με τη δημιουργία της ευρωζώνης. Η ιδέα δεν είναι απολύτως αρνητική. Μια ισχυρή οικονομία αποτελεί τη βάση για ένα κυρίαρχο και πρωταγωνιστικό έθνος. Μόνο που, αρκούσε μια διαχρονικά ψύχραιμη προσέγγιση της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, για να μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία πως, όταν μιλάμε περί ισχυρής οικονομίας, μιλάμε για την οικονομία ενός και μόνου έθνους: Της Γερμανίας.

Στη φάση της διαρκούς κρίσης της τελευταίας δεκαετίας λοιπόν, ήταν εύλογο, μπροστά στην επιδίωξη ευημερίας των αριθμών, να παραμεριστεί η ουσία της πολιτικς πράξης: Η βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών, των εθνών.

Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια, η υστερία του λαϊκισμού γκρέμισε την πόρτα πολλών ευρωπαϊκών κοινωνιών. Συνθέτοντας ένα φαινόμενο πολιτικής συμπεριφοράς και εκλογικής εκτόνωσης, που ήρθε για να μείνει. Καθώς αγγίζει το σύνολο του πολιτικού φάσματος. Εκτός κι αν υπάρχουν επιδερμικές προσεγγίσεις, που δυσκολεύονται να ιχνηλατήσουν πληθυντικές δόσεις λαϊκισμού, ακόμη και σε… κηρύγματα αντιλαϊκισμού.

Η επόμενη Ευρώπη πρέπει να είναι διαφορετική. Όχι… περισσότερη σαν τη σημερινή. Περισσότερη από μια διαφορετική δοσολογία. Χτισμένη σε αξιακό κώδικα συμβατό και βιώσιμο με την ιστορική διαδρομή των λαών της ηπείρου μας.

Επενδύοντας, όχι στην… απρόσωπη αγορά και τον κοινωνικό κυνισμό που τη χαρακτηρίζει γονιδιακά, αλλά στην προστιθέμενη αξία της σύνθεσης των ιδιαιτεροτήτων κάθε ευρωπαϊκού λαού. Η πρόσθεση και ο πολλαπλασιασμός άλλωστε, υπήρξαν ιστορικά οι μαθηματικές πράξεις της προόδου. Πολύ περισσότερο σε περιόδους σκοτεινές, σαν τη σημερινή.

Κάπως έτσι άλλωστε, σε σκοτεινές περιόδους, διευκολύνεται η αναζήτηση, εξεύρεση και εναγκαλισμός του φωτός. Ξέρετε, εκείνου που στο τέλος νικάει πάντα το σκοτάδι.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας