Τα social media ως καθρέφτης μιας Ελλάδας που έχασε τον δρόμο της

Μάνος Οικονομίδης
Posted on February 18, 2017, 2:00 pm

[email protected]

 

Σε αντίθεση με το εκκωφαντικό ιστορικό παρελθόν μας, η Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών, πολύ περισσότερο η Ελλάδα της κρίσης των τελευταίων ετών, δεν προσφέρει σαγηνευτικά υποδείγματα επιτυχιών, αξίας και ηθικής.

Δεν πρέπει επίσης να προσπερνάμε επιδερμικά και επιφανειακά, μια μάλλον αυταπόδεικτη πραγματικότητα: Σε σχέση με το μέτρο, που υπήρξε η κεντρική αξιακή κιβωτός της Αρχαίας Ελλάδας, γύρω από το οποίο διαμορφώθηκε ένας ανεκτίμητος πλούτος ιδεών και γνώσεων, στις επιστήμες, στις τέχνες, στα γράμματα, στην πολιτική, σχεδόν σε κάθε πτυχή του δημοσίου βίου, η σημερινή Ελλάδα πορεύεται αγκαλιά με την… αμετροέπεια.

Θα έλεγε κανείς, με διάθεση υπεράσπισης του… κακού ριζικού μας, ότι σε έναν λαό αμιγώς συναισθηματικό, δηλαδή κυρίως παρορμητικό, που άγεται και φέρεται από τις γωνίες του ψυχισμού του, ήταν απολύτως αναμενόμενο η κρίση να λειτουργήσει ακριβώς έτσι: Ως η σταγόνα που… πλημμύρισε τη θάλασσα της υπερβολής.

Η παραπάνω άποψη δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Δεν την υποκαθιστά ωστόσο κιόλας. Αν θέλουμε να αντικρίζουμε με θάρρος τον καθρέφτη της εθνικής ειλικρίνειας, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε μια σκανδαλώδη προδιάθεση να… ανεβαίνουμε στα κάγκελα. Σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας.

Κάπου εκεί, ήρθε και… έδεσε το «απόλυτο κακό» των social media. Στην πραγματικότητα, η δικτύωση των κοινωνικών μέσων προσέφερε στις περισσότερες προηγμένες κοινωνίες της σύγχρονης ανθρωπότητας, την ευκαιρία να πάνε πιο μακριά, ένα κοινό σενάριο για το μέλλον. Το σενάριο της προόδου. Της κοινής προόδου. Για την οποία κάθε κοινωνία προσθέτει το δικό της λιθαράκι.

Στην Ελλάδα της κρίσης, σε μια κοινωνία παραδομένη εκ των προτέρων στον ψυχισμό της, τα social media λειτούργησαν ανάποδα. Ανέδειξαν τα χειρότερα χαρακτηριστικά του έθνους, αλλά και του καθενός από εμάς ξεχωριστά.

Μια χώρα με απόψεις… περισσότερες του πληθυσμού της, αριθμητικά, αξιοποίησε την αδιαμεσολάβητη πρόσβαση στον δημόσιο διάλογο, που προσφέρουν τα social media, για να επιβεβαιώνει καθημερινά ότι είμαστε μια «χαλασμένη κοινωνία».

Το πρόσφατο παράδειγμα με το… ξεκατίνιασμα στα social media, για το αν θα έπρεπε να παραχωρηθεί η Ακρόπολη στον οίκο Gucci, είναι εξαιρετικά ζωηρό και ηχηρό.

Είχαν προηγηθεί πλείστα ανάλογα παραδείγματα. Και, δυστυχώς, είχε προηγηθεί κυρίως η γέννηση… τεράτων, δηλαδή, η κατάληψη του δημόσιου χώρου από χαριτωμένες προσωπικότητες, πρωτίστως πολιτικών, που βρήκαν στα social media το χρήσιμο ηχείο, για να ακουστεί σε κάθε Έλληνα η παραφωνία των προσωπικών υστερήσεών τους.

Κάπως έτσι, το επίπεδο του πολιτικού κόσμου κατέβηκε ακόμη περισσότερο, συνηθίσαμε στον κανιβαλισμό της κοινής λογικής και δεν έχουμε το κουράγιο να αναζητήσουμε το εθνικά αναγκαίο restart.

Αυτή είναι πιθανότητα η μεγαλύτερη, μόνιμη βλάβη που προκάλεσαν στην Ελλάδα τα χρόνια της κρίσης και των Μνημονίων. Ο συμβιβασμός με τη μετριότητα. Εκεί, χάσαμε τον δρόμο μας.

Κάθε κοινωνία ωστόσο, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές της, έχει την υποχρέωση να μην το βάζει κάτω. Να μην παραιτείται. Να μην ανέχεται τη φαιδρότητα. Να αναζητεί το φως. Το φως, που στο τέλος νικάει πάντα το σκοτάδι…

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας