Πώς τον είπαμε εκείνον που… θα κέρδιζε τη Μέρκελ;

Μάνος Οικονομίδης
Posted on May 14, 2017, 11:00 pm

 

[email protected]

 

Η σχετική, χιλιοτραγουδισμένη αμερικανική παροιμία είναι έμπλεη ρατσιστικών ιχνών… Η “χοντρή” που πρέπει να ανέβει στη σκηνή για να τραγουδήσει τελευταία, προκειμένου να ολοκληρωθεί η παράσταση, είναι ο αρχαιοελληνικός “από μηχανής θεός”, που παρενέβαινε και λύτρωνε την υπόθεση μιας “τραγωδίας”.

Για την Ευρώπη της κρίσης, και φυσικά για τη Γερμανία, η… ευτραφής κυρία είναι φυσικά η Άνγκελα Μέρκελ. Η οποία δεν πτοείται από καμία υποψία ρατσιστικών αποχρώσεων. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά για μια γυναίκα, κόρη πάστορα, που γεννήθηκε στη λάθος πλευρά του Τείχους του Βερολίνου, βίωσε τη δραματική καθημερινότητα μιας χώρας στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών (της… ΣΤΑΖΙ, δηλαδή), και κατάφερε τελικά να κάνει μια συναρπαστική μετάβαση στην Ενωμένη Γερμανία, να εκτελέσει πολιτικά τον Χέλμουτ Κολ και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, να… σκουπίσει τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, και να εξελιχθεί στο απόλυτο προϊόν ηγεμονίας της χώρας που κάνει κουμάντο στην ήπειρό μας.

Η Καγκελάριος δίνει τον Σεπτέμβριο μια μάχη ιστορικών διαστάσεων για την επιβίωσή της, στις βουλευτικές εκλογές της Γερμανίας. Και σχεδόν πέντε μήνες μακριά από τη στιγμή που θα στηθούν κάλπες στην ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας, έχει ήδη αρχίσει να διατυπώνει, σχηματικά και σιωπηλώς, ένα εμβληματικό, ρητορικό ερώτημα: Πώς τον είπαμε εκείνον που θα την κέρδιζε;

Ο Μάρτιν Σουλτς… δεν μένει πια εδώ, καθώς οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν πλέον χωρίς υποσημειώσεις, την πολιτική πραγματικότητα που διάβαζε κάθε ψύχραιμος μελετητής του Βερολίνου. Ο εκλεκτός του SPD, πρώην Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχει εξαιρετικά ασθενική πολιτική σκιά και ηγετικό αποτύπωμα, σε σχέση με την πρώην Ανατολικογερμανίδα αντίπαλό του.

Και, ως γνωστόν, οι Γερμανοί ηλεκτρίζονται σε επίπεδο εθνικής ψυχολογίας από έναν πολιτικό που διαθέτει επαρκή ηγετική αύρα για να τους επιτρέπει να αντικρίζουν τον καθρέφτη και να μονολογούν διάφορα περί… ανώτερου έθνους.

Η Μέρκελ είναι αυτός ο ηγέτης. Ο Σουλτς δεν ήταν και δεν θα μπορέσει να γίνει ποτέ. Το δε “προσπέρασμα” του CDU και της ίδιας της Μέρκελ στις δημοσκοπήσεις, ήρθε μάλλον πρόωρα, κάτι που επιβεβαιώνει πόσο μεγάλη “φούσκα” ήταν ο άνθρωπος που είχε την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να περπατήσει στη γερμανική κοινωνία ως ένα μείγμα Όσκαρ Λαφοντέν και Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Το… τραγούδι της κυρίας που λέγαμε, άρχισε ήδη να ακούγεται. Πολύ περισσότερο μετά τα αποτελέσματα της αναμέτρησης στο κρατίδιο Ρηνανίας-Βεστφαλιάς, που έκαναν τον Μάρτιν Σουλτς και τους Σοσιαλδημοκράτες να… μελαγχολήσουν εκ των προτέρων για την εθνική κάλπη που έρχεται τον Σεπτέμβριο.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας