Ο Σαρκοζί, μάλλον… δεν είδε “Το Μίσος”. Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά… η πρόσκρουση

Μάνος Οικονομίδης
Posted on March 30, 2018, 10:15 am
2 secs

 

Του Μάνου Οικονομίδη

[email protected]

 

Το μακρινό 1995, ο Ματίε Κάσοβιτς χάρισε στις γενιές που ιχνηλατούσαν τον εαυτό τους, ένα κινηματογραφικό αριστούργημα διαχείρισης της εσωτερικής οργής. “Το Μίσος” ήταν μια ταινία με προβολή στο μέλλον, και μια αποστροφή που ηχεί ακόμη στη συναισθηματική νοημοσύνη όσων είχαν το κουράγιο και την υπομονή να την εντυπώσουν στη σκέψη τους: “Σημασία δεν έχει πτώση, αλλά η πρόσκρουση”…

Οι αναγνώσεις πολλαπλές και σύνθετες. Υπηρετώντας κάθε φορά την ιδιαίτερη πρόκληση κάθε συγκεκριμένης συγκυρίας, και φυσικά, τα στοιχεία ταυτότητας του πρωταγωνιστή της. Και, επειδή μια ταυτότητα αυτοπροσδιορισμού δεν μένει στατική και παθητική, αλλά προσαρμόζεται στους ψιθύρους κάθε τρέχουσας πραγματικότητας, είναι προφανές ότι η διαρκής αναζήτηση της πιο ομαλής πρόσκρουσης, διατηρεί το συγκριτικό πλεονέκτημα να λειτουργήσει ως φρένο και ανάσχεση της ίδιας της πτώσης.

Πάμε στο σήμερα. Είναι μάλλον ευνόητο ότι, ο Νικολά Σαρκοζί… δεν έχει δει “Το Μίσος”, παρόλο που η κυκλοφορία της ταινίας συνέπεσε με τη δική του εσωτερική διαδρομή ωρίμανσης και ενηλικίωσης στο πολιτικό στερέωμα της Γαλλίας. Ο πιο συναρπαστικός πολιτικός της γενιάς του, αλλά μάλλον υπερβολικά… θαυμαστής του εαυτού του, οδηγείται ενώπιον της κρίσης της Δικαιοσύνης, για σκάνδαλα διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας.

Ας ξεγελάσουμε τον πειρασμό για τις αυθόρμητες συγκρίσεις της δικής μας χώρας με τη Γαλλία, και το πώς αντιμετωπίζονται κορυφαίοι πολιτικοί, εφόσον έχουν εντοπιστεί στη διαδρομή τους ίχνη και σκιές σκανδάλων, και ας μελαγχολήσουμε για τη μεγάλη, χαμένη ευκαιρία, που ήταν για τη Γαλλία και συνολικά την Ευρώπη ο Νικολά Σαρκοζί.

Κληρονομώντας το εγχειρίδιο της πολιτικής έκφρασης του Διαφωτισμού, που βρίσκει στα Ηλύσια Πέδια κάθε νέος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο Νικολά Σαρκοζί δεν κατάφερε να εκφράσει τη φυσική τάση της κοινωνίας προς την ανυπακοή, σε πλαίσια σεβασμού και εξέλιξης των συστημικών θεσμών.

Μετά την εκλογή του απέναντι στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, το 2007, ηττήθηκε το 2012 από τον ολίγιστο Φρανουά Ολάντ, ο οποίος με τη σειρά του παρέδωσε τα κλειδιά της πιο συναρπαστικής χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο… καρφιτσωμένο χαμόγελο του Εμμανουέλ Μακρόν.

Η Γαλλία θα μπορούσε να είναι ο καταλύτης της ηθικής μετεξέλιξης της Ευρώπης σε ένωση κοινωνιών και λαών, αντί για άχρωμο και αρτηριοσκληρωτικό άθροισμα πολιτικών προτεραιοτήτων γραφειοκρατών.

Η αποτυχία της Γαλλίας να συντονιστεί με το πεπρωμένο της Ιστορίας, οφείλεται κυρίως στην “ανορθογραφία” Σαρκοζί. Σήμερα, υπογράφεται ο επίλογος. Όχι της πτώσης. Αλλά της πολύ πιο επώδυνης πρόσκρουσης. Κι όλα αυτά, επειδή δεν κατάλαβε εγκαίρως το μότο μιας κινηματογραφικής ταινίας.

 

Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας