Ο μεγάλος περίπατος του Βενιζέλου (στη γειτονιά της πολιτικής και γνωσιακής… μοναξιάς)

Λάζαρος Καλλιανιώτης
Posted on March 09, 2018, 2:59 pm
0 secs

 

Του Λάζαρου Καλλιανιώτη

Είναι μια προσωπικότητα αντιφατική. Υπό την έννοια ότι, ενώ οι πολιτικές και προσωπικές αναφορές του απαντώνται στον χώρο του Κέντρου, εκεί δηλαδή όπου παραμερίζονται τα άκρα και αναζητώνται συμπτώσεις, συνθέσεις, συνεργασίες, με την περίπτωση του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν μπορεί να ακολουθήσει κάποιος τη… μέση οδό: Θα τον αγαπήσει, ή θα τον μισήσει. Θα τον αναγνωρίσει ή θα τον αντιπαθίσει.

Ίσως είναι το μεγάλο φορτίο που κουβαλά κάθε συναρπαστικός άνθρωπος. Ο οποίος, προχώρησε τις σπουδές του, καλλιέργησε χαρακτήρα και κουλτούρα, απέκτησε γνωσιακή υπεραξία, που είναι δύσκολο να μην εκθέτει τους… γύρω τους. Συμμάχους και αντιπάλους.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος υπήρξε ατόφιο πολιτικό ταλέντο. Και αποδείχτηκε γενναία ριψοκίνδυνος, όταν μπήκε στο ΠΑΣΟΚ και στήριξε τον Ανδρέα Παπανδρέου το δύσκολο 1989, τότε που η παρέα του Σημίτη, επίγονοι της οποίας προσπαθούν σήμερα να μολύνουν με τη διαχρονική τοξικότητά τους τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, γύριζαν την πλάτη στον πιο χαρισματικό πολιτικό στην Ιστορία της Ελλάδας. Αν δεν… εύχονταν κιόλας την πολιτική εξόντωσή του, μέσω του σκανδάλου Κοσκωτά και της επιδεινωμένης υγείας του.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος εκτέθηκε δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου. Και ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ διέγνωσε εγκαίρως το ταλέντο του, με αποτέλεσμα να τον έχει “παντά εκεί”. Κυβερνητικό εκπρόσωπο στη νέα θητεία στην εξουσία, μετά τις εκλογές που προκλήθηκαν από την Αποστασία του 1993 με θύμα τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και την Κεντροδεξιά. Και στη συνέχεια, κορυφαίο υπουργό και κορυφαίο στέλεχος.

Μια τέτοια διαδρομή, μονάχα στην κορυφή καταλήγει. Και κατέληξε εκεί. Στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Έχει όμως σημασία το πώς και πότε φτάνεις στην κορυφή. Και στην παράμετρο αυτή, η Ιστορία δεν ήταν ευγενική με τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Έχασε από τον Γιώργο Παπανδρέου, έναν αυταπόδεικτα κατώτερό του, στην εσωκομματική αναμέτρηση του 2007. Κατηγορήθηκε για εκ των έσω ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου το 2011. Εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Και το δικό του ΠΑΣΟΚ συγκυβέρνησε για 2 1/ 2 χρόνια, από το καλοκαίρι του 2012 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015, με τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Δηλαδή, με μια κολεξιόν της ιστορικής παράταξης, πολύ πιο δεξιά από όση θα άντεχε το πολιτικό και ηθικό παρελθόν του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Ακόμη και έτσι, ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σπατάλησε όλο το εναπομείναν πολιτικό κεφάλαιό του, για να στηρίξει τη χώρα. Έβλεπε και ο ίδιος ότι, η ταύτιση με τον Αντώνη Σαμαρά προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά στον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ. Δεν είχε ωστόσο εναλλακτική, από τη στιγμή που έβαλε την εθνική ευθύνη, πάνω από το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον.

Η κατάληξη ήταν όσο άσχημη μπορούσε να προβλέψει κανείς: Το ΠΑΣΟΚ διολίσθησε στα πιο χαμηλά ποσοστά της Ιστορίας του, και παραλίγο να μην προλάβει να μπει στη Βουλή, και ο ίδιος αποχώρησε, για να παραδώσει την ηγεσία στη Φώφη Γεννηματά.

Έκτοτε, ο Ευάγγελος Βενιζέος ξεκίνησε έναν μεγάλο περίπατο. Στη μοναξιά. Την πολιτική και τη γνωσιακή. Είναι εμφανές ότι δεν έχει πολιτικό ισοδύναμο στον χώρο του Κέντρου. Πλέον όμως, έχασε και ο ίδιος το πλεονέκτημα της ψύχραιμης ανάλυσης των δεδομένων. Η άλλοτε καθαρή ματιά, θόλωσε.

Η επιλογή του να διαφωνήσει ανοικτά και δημοσίως με τη στάση του ΠΑΣΟΚ στην ψηφοφορία για την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας περί Προκαταρκτικής, ήταν ένα από τις “τελευταίες παραφωνίες”. Που έγινε μεγαλύτερη, όταν από το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας προκύπτει ότι υπέρ της πρότασης Μητσοτάκη, με την οποία συμφώνησε ο Βενιζέλος, κόντρα στο ΠΑΣΟΚ, δεν ψήφισαν… όλοι οι βουλευτές της ΝΔ. Αλλά και από τη στάση της “γαλάζιας” Κοινοβουλευτικής Ομάδας, που επέλεξε την αποστασιοποίηση, με την εικόνα των άδειων εδράνων, για το μεγαλύτερο μέρος της συνεδρίασης.

Ένα αδιέξοδο που συμβαίνει και στους καλύτερους. Ή μάλλον, ειδικά στους καλύτερους…

Λάζαρος Καλλιανιώτης
Ο Λάζαρος Καλλιανιώτης είναι σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας, πολιτικός αναλυτής