Ο Κίσινγκερ… ξαναγράφει την Ιστορία: Ο εχθρός του εχθρού μου είναι… (και) εχθρός μου

Αθηνά Κοροβέση
Posted on August 09, 2017, 10:36 pm

 

[email protected]

Μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Χένρι Κίσινγκερ, παρεμβαίνει μέσω άρθρου του σε βρετανική ιστοσελίδα, σχολιάζοντας τις γεωπολιτικές τάσεις, και κάνοντας ειδική αναφορά στο αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος.

Ο 94χρονος πλέον Κίσινγκερ, αποτελεί μία φωνή που όποτε «ηχεί», όχι μόνο λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, αλλά έχει τη δυνατότητα να διαπερνάει εκκωφαντικά τις συζητήσεις περί εξωτερικής πολιτικής παγκοσμίως, και να επηρεάζει ακόμα και σήμερα καταστάσεις.

Δεν είναι τυχαίο πρόσωπο άλλωστε. Ο Κίσινγκερ έχει διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών επί Προεδρίας Ρίτσαρντ Νίξον και Τζέραλντ Φορντ, ενώ επί σειρά ετών ήταν Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Με την κάθε του παρέμβαση ακόμα και σήμερα να γίνεται ανάρπαστη. Αλλά το εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα και σε αυτήν την ηλικία τον διακρίνει διαύγεια πνεύματος, όσο και θέληση για παρέμβαση στα διεθνολογικά ζητήματα.

Ο «μύθος» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αυτήν την φορά, εκτός από μία απλή παρέμβαση, προειδοποιεί. Προειδοποιεί για τη δημιουργία μίας «ιρανικής αυτοκρατορίας» σε περίπτωση που ηττηθεί ο ISIS.

Όπως αναλύει ο πρώην διπλωμάτης, η εξάλειψη του ISIS, εν μέσω του ρευστού γεωπολιτικού τοπίου, μπορεί να οδηγήσει στην κατάληψη των εδαφών (που τώρα ελέγχονται από την τζιχαντιστική τρομοκρατική οργάνωση του Ιράκ και της Συρίας), από τους Φρουρούς της Επανάστασης. Του επίλεκτου σώματος των Ιρανικών Ενόπλων Δυνάμεων ή από τις σιιτικές δυνάμεις που εκπαιδεύονται και κατευθύνονται από αυτό. Με αποτέλεσμα, όπως συνεχίζει ο Κίσινγκερ, τη δημιουργία μίας ζώνης ελέγχου από το Ιράν, που θα εκτείνεται από την Τεχεράνη έως τη Βηρυτό, και η οποία θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την εμφάνιση μιας «ριζοσπαστικής ιρανικής αυτοκρατορίας».

Eπιπλέον, ο Κίσινγκερ προχωρά σε μία διαφοροποίηση. Διαφοροποιεί την περίπτωση της σύγχρονης Μέσης Ανατολής από την Μέση Ανατολή παλαιότερα, αλλά και κατ΄ επέκταση από την στρατηγική των ΗΠΑ επί Ψυχρού Πολέμου, όπου εφαρμόστηκε η αρχή «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Ο Κίσινγκερ, στη συγκεκριμένη παρέμβασή του, χρησιμοποιεί το εν λόγω ρητό, για να το καταρρίψει. Καθώς αναλύει ότι δεν ισχύει στην περίπτωση της σημερινής Μέσης Ανατολής. Επισημαίνει δηλαδή ότι πλέον «ο εχθρός του εχθρού μου μπορεί επίσης να είναι εχθρός μου». Στοχοποιώντας τον ISIS, και χαρακτηρίζοντας την οργάνωση ως αμείλικτο εχθρό του σύγχρονου πολιτισμού, που αποσκοπεί βιαίως να αντικαταστήσει την πολλαπλότητα του διεθνούς συστήματος, μέσω μίας ισλαμικής αυτοκρατορίας, που διέπεται από το νόμο της Σαρία.

Η Μέση Ανατολή επηρεάζει τον κόσμο από τη μεταβλητότητα των ιδεολογιών της, όσο και από τις συγκεκριμένες δράσεις της, τονίζει επιπροσθέτως ο μέγας διπλωμάτης. Και προχωρώντας στην παραπάνω πρόβλεψη περί ηγεμονίας ενός μεγάλου Ιράν, βάζει στο κάδρο των εξελίξεων την Τουρκία, τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία αλλά και τη Δύση.

Η βασική ιδέα του κειμένου του, είναι το χάος που επικρατεί σε έναν κόσμο που όλο αλλάζει.

Ένα από τα επίσης χαρακτηριστικά σημεία που αναλύονται γλαφυρά, σχετίζεται με τις προθέσεις της Ρωσίας και του Πούτιν, στο πεδίο της καταπολέμησης του ISIS. Αναγάγοντας την ισλαμιστική οργάνωση ως παράδειγμα προς μελέτη και προβληματισμό.

Όπως λοιπόν αναφέρει, στοιχειοθετώντας το επιχείρημά του περί χάους, η Ρωσία μπορεί είτε να έχει θέσει ως στόχο τον αγώνα κατά του ISIS, δρώντας στο πλευρό της Δύσης, είτε να οδηγείται σε αυτήν την πράξη από νοσταλγία των εποχών της στρατιωτικής της κυριαρχίας. Οδηγώντας την ανθρωπότητα σε μία επανάληψη του Ψυχρού Πολέμου.

 

Η ωδή στη «Σιδηρά Κυρία»

 

Όπως γνωστοποιείται από την ιστοσελίδα capx.co, το κείμενο του άρθρου αποτελεί μία εκτενή έκδοση της εισήγησης του Κίσινγκερ στο «Συνέδριο για την Ασφάλεια – Μάργκαρετ Θάτσερ», που διοργανώθηκε στις 27 Ιουνίου 2017, στο Λονδίνο, από το Κέντρο Πολιτικών Σπουδών (Centre for Policy Studies). Ένα βρετανικό think-tank με στενούς δεσμούς με το Συντηρητικό Κόμμα της Μεγάλης Βρετανίας. Και το οποίο έχει ιδρύσει τον εν λόγω ιστότοπο.

Γι΄ αυτό, αν αναγνώσει κανείς ολόκληρο το κείμενο, θα διαπιστώσει ότι πρόκειται επί της ουσίας για μία ωδή προς τη Σιδηρά Κυρία. Η πολιτική της οποίας, όπως θέλει να μας εξηγήσει ο Κίσινγκερ, είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Το συμπέρασμα στο οποίο μάλιστα καταλήγει, και που αποτελεί και το «ζουμί» της σημαντικής αυτής παρέμβασής του, είναι ότι το ΝΑΤΟ θα πρέπει να επανεξετάσει τη στάση του στον μεταβαλλόμενο κόσμο που ζούμε και να αναθεωρήσει τους στόχους και τις δυνατότητές του, προς το μοντέλο που είχε προτείνει η Θάτσερ.

Η αντίληψη της Σιδηράς Κυρίας για το ΝΑΤΟ ήταν πολύ διαφορετική από τη σημερινή πραγματικότητα, σημειώνει ο Κίσινγκερ. Χαρακτηρίζοντάς την ως μία από τις σημαντικότερες ηγετικές φυσιογνωμίες. Η οποία ήταν αφοσιωμένη στη διαμόρφωση του μέλλοντος και όχι στις εκάστοτε συστάσεις των ομάδων πίεσης.

Όπως λοιπόν μας ενημερώνει ο Κίσινγκερ, η Θάτσερ είχε περιγράψει την Ευρωατλαντική Ένωση, ως αποτελούμενη από την Αμερική ως κυρίαρχη δύναμη, που θα περιβάλλεται από συμμάχους οι οποίοι θα ακολουθούν γενικά τα βήματά της. Αυτό δεν συμβαίνει πλέον πλήρως, λέει ο Κίσινγκερ.

Για να καταλήξει στο συμπέρασμα του επαναπροσδιορισμού του Ατλαντισμού, υπό το πρίσμα των προκλήσεων που περιέγραψε καθ’ όλη την έκταση του κειμένου του. Κλείνοντας με τα εξής λόγια της Θάτσερ, σε διάλεξή της προ μίας εικοσαετίας:

«Τι πρέπει να γίνει; Πιστεύω ότι αυτό που απαιτείται τώρα είναι μια νέα και ευφάνταστη Aτλαντική πρωτοβουλία. Σκοπός της πρέπει να είναι ο επαναπροσδιορισμός του Ατλαντισμού υπό το πρίσμα των προκλήσεων που περιγράφω. Υπάρχουν σπάνιες στιγμές όταν η ιστορία είναι ανοιχτή και η πορεία της αλλάζει με μέσα όπως αυτά. Μπορεί τώρα να βρισκόμαστε σε ακριβώς μία τέτοια στιγμή».

Ενστερνίζοντας έτσι πλήρως τις σκέψεις της Κυρίας που πρωτογνώρισε στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Συνεχίζοντας μέχρι και σήμερα, τεσσερα χρόνια μετά το θάνατό της, να την υμνεί, με αυτό το κείμενο-παρακαταθήκη.

18 Σεπτεμβρίου 1975. Ο Χένρι Κίσινγκερ και η Μάργκαρετ Θάτσερ απαθανατίζονται στο μπαλκόνι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, έχοντας θέα το Καπιτώλιο, κατά τη διάρκεια της πρωινής συνάντησής τους. Στο βάθος διακρίνεται το Μνημείο του Ουάσινγκτον, στη μνήμη του πρώτου Αμερικανού προέδρου, Τζορτζ Ουάσινγκτον. (Φωτογραφία: Bob Daugherty/AP)

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Αθηνά Κοροβέση

Η Αθηνά Κοροβέση είναι διεθνολόγος. International Relations | MSc. in European Studies.