Ο Γιώργος Χρυσοβιτσάνος γράφει για την ταινία “Κυρία Σλόαν”

Υστερόγραφα Team
Posted on June 02, 2017, 6:44 am

 

 

Γράφει ο Γιώργος Χρυσοβιτσάνος

 

Κυρία Σλόαν

(Miss Sloane)

Δραματική – Διάρκεια 132’ – ΗΠΑ, Γαλλία

Σκηνοθεσία: Τζον Μάντεν

Παίζουν: Τζέσικα Τσαστέιν, Μαρκ Στρονγκ, Γκούγκου Μπάθα – Ρόου, Τζον Λίθγκοου, Σαμ Γουότερστον

 

Με φόντο τον αμαρτωλό και ανδροκρατούμενο κόσμο του αμερικανικού lobbying, μία γυναίκα δίνει σκληρή μάχη επικράτησης, με κύριο όπλο το διαβολεμένο θηλυκό μυαλό της. Μία, αλλά λέαινα, εναντίον όλων.

Για την Ελίζαμπεθ Σλόαν το μόνο ζητούμενο είναι η νίκη, επομένως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, κάτι που ασπάζονται και οι αντίπαλοί της. H πιο περιζήτητη λομπίστα της Ουάσινγκτον αφήνει άναυδους τους πάντες, όταν απορρίπτει την πρόταση της NRA (National Rifle Association) να της παράσχει την πολύτιμη βοήθειά της ώστε να εμποδιστεί η ψήφιση ενός νομοσχεδίου για τον περιορισμό της οπλοκατοχής, επιλέγοντας να περάσει στο αντίθετο στρατόπεδο.

Η Ελίζαμπεθ διοικεί ως αρχιστράτηγος την ομάδα του ιδεαλιστή εκατομμυριούχου Ροντόλφο Σμιτ, ο οποίος υποκλίνεται μπροστά στους χειρισμούς της αλλά δεν επικροτεί την ανήθικη τακτική της. Όταν η Ελίζαμπεθ ανακρίνεται για τις μεθόδους της από μια υποεπιτροπή της Γερουσίας, κανείς δεν μπορεί να υποψιασθεί τους άσους που ίσως κρύβει στα μανίκια της.

Αν και η ταινία θα μπορούσε να συγκριθεί θεματικά με την «Ετυμηγορία» και «Δικαιοσύνη για όλους», όπου οι δικηγόροι ήρωες κάθιζαν στο εδώλιο ένα διεφθαρμένο σύστημα, το επίκεντρό της δεν είναι η κατάχρηση της εξουσίας (η οποία θεωρείται δεδομένη από τους δημιουργούς) αλλά η εκδίκηση ενός χαρισματικού ατόμου κατά του βρόμικου κυκλώματος που το εξέθρεψε.

Ρηξικέλευθη η επιλογή του σεναριογράφου (του πρωτοεμφανιζόμενου Τζόναθαν Περέρα, δικηγόρου στο επάγγελμα) να αναγάγει σε ηρωίδα δίχως φωτοστέφανο μια κυνική αμαζόνα του lobbying που φαινομενικά δεν έχει ούτε όσιο ούτε ιερό. Η διαδικασία της σταδιακής της δικαίωσης συντελείται μέσα από μακιαβελικές ίντριγκες (με την Ελίζαμπεθ να προλαβαίνει πάντα τους άλλους, αν και η τελική έκβαση παραμένει αγωνιωδώς απρόβλεπτη) και με αδρές ψυχολογικές πινελιές. Αστραφτεροί διάλογοι που συνοψίζουν τη φιλοσοφία του συγκεκριμένου χώρου προετοιμάζουν τις ευφυέστατες ανατροπές.

Κάποιος θα πρέπει να προτείνει για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου τον Τζόναθαν Περέρα. Και την Τζέσικα Τσαστέιν για Όσκαρ α’ γυναικείας ερμηνείας. Η Τσαστέιν εναρμονίζει τις αντιφάσεις της κυρίας Σλόαν, με εκπληκτική υποκριτική τεχνική, καθιστώντας συμπαθή μια αδίστακτη καριερίστρια, μια στοχοπροσηλωμένη εργασιομανή χωρίς προσωπική ζωή, η οποία κάνει σεξ με ακριβοπληρωμένες αρσενικές πόρνες και θυσιάζει τον ύπνο της στη δουλειά. Μια απόλυτα μοναχική ύπαρξη που διεξάγει ένα μοναχικό πόλεμο με ουσιαστικό σκοπό την αναγέννησή της. Θηριώδης η ερμηνεία της Τσαστέιν σε έναν εξαιρετικά δύσκολο ρόλο.

Εύγε και στον Τζον Μάντεν, τον καλό σκηνοθέτη των «Ερωτευμένος Σαίξπηρ», «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» και «Εξωτικό ξενοδοχείο Μάριγκολντ», που καθοδηγήσε διακριτικά τους άξιους συνεργάτες του, χωρίς να κάνει, ούτε σε ένα πλάνο, επίδειξη των σκηνοθετικών του ικανοτήτων. A must see.

 

 

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Υστερόγραφα Team
Η δημοσιογραφική ομάδα των Υστερόγραφων... κάνει παιχνίδι