Ο Γιώργος ήθελε το ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Όχι ο Σόιμπλε…

Λάζαρος Καλλιανιώτης
Posted on December 22, 2016, 8:42 am

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από κοινού με τη Γερμανία, είναι οι δυο πόλοι προβληματισμού για την Ελλάδα, την εποχή των Μνημονίων που ξεκίνησαν την άνοιξη του 2010, με τη σχετική απόφαση του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Η σχέση τους θυελλώδης. Άλλοτε σε αντιδιαστολή οι θέσεις του ενός σε σχέση με τον άλλο, και άλλοτε σε απόλυτη σύμπλευση στην ουσία της στρατηγικής στόχευσής τους.

Το τελευταίο διάστημα, το Ταμείο επιλέγει να παρεμβαίνει… δι’ αντιπροσώπων. Δηλαδή, να ανεβάζει στο διαδίκτυο κείμενα των στελεχών του, με τα οποία επιχειρεί να αιτιολογήσει τη στάση του στο ελληνικό ζήτημα. Ίσως και να διαμαρτυρηθεί εμμέσως για το γεγονός ότι, τις περισσότερες φορές εμφανίζεται ως ο “κακός” της ιστορίας.

Έχει αξία λοιπόν να σταθούμε στην ιστορική διαδρομή της παρουσίας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ελλάδα. Κυρίως, στην αφετηρία της παρουσίας αυτής, το 2010. Τότε, εκείνος που ήθελε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο ελληνικό πρόγραμμα ήταν ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου. Όχι η Γερμανία. Όχι η Άνγκελα Μέρκελ. Και, πολύ περισσότερο, όχι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που έβλεπε από μακριά τον κίνδυνο να έρχεται.

Από τη στιγμή βέβαια που το ΔΝΤ μπήκε στο πρόγραμμα, ως γνήσιος Γερμανός, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσαρμόστηκε στα καινούρια δεδομένα. Και έκτοτε, χρησιμοποιεί το Ταμείο ως δικλείδα ασφαλείας, κυρίως έναντι της Μπούντεσταγκ, ώστε να πείθει τους Γερμανούς βουλευτές να ψηφίζουν τα πακέτα στήριξης της Ελλάδας.

Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί το γεγονός ότι, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε εντοπίσει από την αρχή την… αιτία του κακού. Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Λάζαρος Καλλιανιώτης
Ο Λάζαρος Καλλιανιώτης είναι επικοινωνιολόγος