Ο Γεωργίου, οι ευθύνες των δανειστών και η εποχή της λεηλασίας

Μάνος Οικονομίδης
Posted on August 05, 2017, 2:12 pm

 

[email protected]

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, το Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

 

 

Ας προσπαθήσουμε να πιάσουμε το νήμα της εθνικής μελαγχολίας από την αρχή. Ο Ανδρέας Γεωργίου μας έβαλε στα Μνημόνια;

Προφανώς και όχι. Έκανε κάτι πολύ χειρότερο. Χάρη στη δική του υπογραφή επιβεβαίωσης του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009, εκ των υστέρων και κάτω από (το λιγότερο) σκιώδεις συνθήκες, νομιμοποιήθηκε ο πυρήνας της βάσης πάνω στην οποία εδράστηκε η προσφυγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης του Μνημονίου.

Ο μοιραίος, όπως αποδεικνύεται, πρώην πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ. Δεν ήταν φυσικά τυχαίος. Ήταν επί δεκαετίες στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Επελέγη λοιπόν, ως στέλεχος του ΔΝΤ (για λίγους μήνες παράλληλα) ακόμη, να νομιμοποιήσει με την υπογραφή του, τα στοιχεία βάση στα οποία το Ταμείο συναίνεσε στη χρηματοδοτική βοήθεια προς την Ελλάδα, την άνοιξη του 2010.

Αν δεν υπήρχε η υπογραφή Γεωργίου, τα στοιχεία πάνω στα οποία το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου δρομολόγησαν την ένταξη της Ελλάδας στην εθνική δυστυχία των Μνημονίων, δεν θα είχαν καμία νομοτελειακή βάση. Και φυσικά, θα είχαν αναζητηθεί ευθύνες για τους αξιωματούχους του ΔΝΤ αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που συναίνεσαν στην υπαγωγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο.

Κάπως έτσι, εξηγείται εύκολα η αγωνία των δανειστών να υπερασπιστουν τον Ανδρέα Γεωργίου. Η δική του ενοχή, ανοίγει την πόρτα για την αναζήτηση της δικής τους ενοχής.

Βίωνε η Ελλάδα κρίση; Φυσικά. Είχε κρίση χρέους; Εννοείται, και μάλιστα από τις μεγαλύτερες στον πλανήτη. Κρίση δανεισμού δεν είχε. Γι’ αυτό και, μέχρι τις εκλογές του 2009, μπορούσε να δανείζεται από τις αγορές, ακόμη και γνωστές τις παθογένεις της οικονομίας της.

Μετά τις εκλογές του 2009, και την έλευση του τελευταίου των Παπανδρέου στην εξουσία, η Ελλάδα απέκτησε κρίση δανεισμού. Ήταν θέμα πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης Παπανδρέου, να οδηγήσει την κατάσταση στα βράχια. Και των διεθνών πιστωτών, να αποδεχθούν το «αφήγημα» των Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου περί «διεφθαρμένης χώρας» και «Τιτανικού», ώστε να αποσύρουν από τη συζήτηση τις δικές τους ευθύνες.

Μια συζήτηση περί ευθυνών που πηγαίνει πολύ μακριά. Στην εποχή της 2ης τετραετίας Σημίτη. Του αμαρτωλού swap της Goldman Sachs, των πειραγμένων στοιχείων με τα οποία η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ, της λεηλασίας που ακολούθησε μέχρι την πτώση Σημίτη το 2004.

Μια εξαιρετικά αμαρτωλή Ιστορία. Που συμφέρει τους πρωταγωνιστές της, ντόπιους και… διεθνείς, να παραμείνει στο σκοτάδι.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης

Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας