Οι ηγέτες οδηγούν τον λαό. Δεν… οδηγούνται από αυτόν

Μάνος Οικονομίδης
Posted on February 03, 2018, 4:57 pm
3 secs

 

Του Μάνου Οικονομίδη

[email protected]

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου 2018

 

 

 

            Ακόμη και όσοι έχουν τη μικρότερη δυνατή όσμωση με τον συναρπαστικό χώρο των Τεχνών, και δη τη ζωγραφική, γνωρίζουν… κάτι σχετικό με τον εμβληματικό πίνακα του Ευγένιου Ντελακρουά, «Η Ελευθερία οδηγεί τον λαό».

            Πρόκειται για τον πίνακα-έμβλημα της ιστορικότερης Επανάστασης ιδεών και συνειδήσεων, της Γαλλικής Επανάστασης, που απεικονίζει την Ελευθερία να εμπνέει και να καθοδηγεί τις πλατιές κοινωνικές μάζες, οι οποίες απαίτησαν και πέτυχαν μια μεγάλη Αλλαγή. Η ηχώ της οποίας φτάνει μέχρι τις μέρες μας, και θα συνεχίσει να συνοδεύει και να εμπνέει τις γενιές που θα ακολουθήσουν.

            Η σημειολογία του έργου είναι… σκανδαλιστική. Μια ιδέα, μια «αλεξίσφαιρη» ιδέα, η Ελευθερία, που καρφιτσώθηκε στο μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων, λειτούργησε ως θυελλώδης κινητροδότηση. Ως παράδειγμα, παρότρυνση και έμπνευση.

            Αυτή είναι και η φυσική διαδρομή της προόδου. Μια ιδέα, ένα ιδανικό, ένας ηγέτης παρακινούν τον λαό. Εμπνέουν τον λαό. Οδηγούν τον λαό. Δεν… οδηγούνται από τον λαό. Δεν… άγονται και φέρονται, ανάλογα με τη συγκύρια και τις συνθήκες.

            Είδατε στον πίνακα… τον λαό να οδηγεί την Ελευθερία; Διαβάσατε ποτέ στην Ιστορία, ένας λαός να υπέστη… αυτοανάφλεξη και να έτρεξε ταχύτερα από τον ηγέτη του;

            Φυσικά και όχι. Αυτή είναι και η λεπτή διαχωριστική γραμμή ενός ηγέτη από έναν συνηθισμένο πολιτικό. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, ο πολιτικός που εδραίωσε μια αναίμακτη αποκατάσταση της Δημοκρατίας, και εμπνεύστηκε ένα Σύνταγμα το οποίο, τέσσερις δεκαετίες αργότερα παραμένει επαρκώς σύγχρονο, δεν δίστασε να πάει κόντρα στο ρεύμα. Κόντρα στην περίπου αναμενόμενη άρνηση των Ελλήνων να ενταχθούν στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Και… μας έβαλε με το ζόρι στην τότε ΕΟΚ. Διασφαλίζοντας το μέλλον του τόπου, πέρα από τη συγκυρία και τις ιδιάζουσες συνθήκες κάθε εποχής.

            Ο ηγέτης αυτός ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Που… μας πέταξε στη θάλασσα, για να μάθουμε να κολυμπάμε. Αγνόησε επιδεικτικά τις τότε τσιρίδες υστερίας και λαϊκισμού που ακούγονταν στη χώρα, και διόρθωσε το μέλλον. ‘Ηταν ηγέτης. Λείπει αφόρητα…

            Στον επίλογο των παραπάνω, επιχειρήστε ένα άλμα μέχρι τις μέρες μας. Και κάντε τις συγκρίσεις με τη σημερινή εθνική ηγεσία της χώρας. Πολιτική, εκκλησιαστική, πνευματική. Που περίμενε το πρώτο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, για να αλλάξει, να διορθώσει ή να εξελίξει τη στάση της. Και περιμένει το δεύτερο, της Αθήνας, για να πιάσει κλίμα, και να επαναπροσδιορίσει περαιτέρω το δικό της αποτύπωμα.

            Μια ηγεσία… παιδική χαρά. Μακριά από τις ανάγκες της εποχής. Μακριά από την εθνική προτεραιότητα να βρεθεί εκείνος που θα μας εμπνεύσει. Και θα μας παροτρύνει να υπερβούμε τη φθορά. Ακόμη και κόντρα στα δικά μας «θέλω». Όπως έκανε ο Καραμανλής. Όπως περιέγραψε στον πίνακά του ο Ντελακρουά…

Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας