Οι Δημοκρατικοί προβλέπουν ότι το 2020 θα βρουν απέναντί τους τον Πενς. Όχι… τον Τραμπ

Μάνος Οικονομίδης
Posted on August 25, 2017, 3:18 pm
2 secs

[email protected]

Το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ δεν διακρίθηκε ποτέ για τη δυνατότητά του να διαβάζει σωστά και σε βάθος τις εξελίξεις του μέλλοντος. Ίσως επειδή οι Δημοκρατικοί δεν κατάφεραν ποτέ να ξεπεράσουν το ιστορικό σύμπλεγμα του… κατώτερου, έναντι του κόμματος που ίδρυσε ο Αβραάμ Λίνκολν, δηλαδή τους Ρεπουμπλικανούς.

Γι’ αυτό και η πολιτική Ιστορία των ΗΠΑ μας προσφέρει πλεόνασμα παραδειγμάτων, με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα να χτίζει βαθιά κοινωνικά θεμέλια, και να σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετιών (υπερβαίνοντας δηλαδή την πλήρη οκτατετή συνταγματική θητεία ενός Προέδρου), και τους Δημοκρατικούς να κυριαρχούν πολιτικά μονάχα όταν… σκόνταψαν σε μια χαρισματική προσωπικότητα. Είτε ήταν τα αδέλφια Κένεντι, είτε ο Μπιλ Κλίντον, είτε ο Μπαράκ Ομπάμα.

Η βαθιά “συστημική” παρουσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην αμερικανική κοινωνία, επιβεβαιώθηκε και από το… αδιανότητο που συνέβη στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2016. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχασε στη λαϊκή ψήφο από τη Χίλαρι Κλίντον, κέρδισε ωστόσο την Προεδρία, καθώς το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είχε εστιάσει στις μεγάλες swing states, που παραδοσιακά χαρίζουν τη νίκη στο Κολλέγιο των Εκλεκτόρων. Και τα κατάφεραν.

Η παραπάνω φλυαρία κρίνεται σκόπιμη για την ανάλυση που ακολουθεί: Σύμφωνα λοιπόν με τα αμερικανικά ΜΜΕ, το Δημοκρατικό Κόμμα εκτιμά ότι το 2020 δεν θα βρει απέναντί του στη μάχη για τον Λευκό Οίκο, τον Ντόναλντ Τραμπ. Αλλά, πιθανότατα τον Μάικ Πενς.

Η ανάλυση εδράζεται στη γενική αίσθηση που επικρατεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ότι μοιάζει περίπου ακατόρθωτο να βγάλει ο Τραμπ την τετραετία, κρίνοντας από το κλίμα που διαμορφώθηκε τους πρώτους επτά μήνες της παρουσίας του στον Λευκό Οίκο.

Εφόσον λοιπόν γίνουμε η γενιά που θα ζήσει την αποκαθήλωση ενός Αμερικανού εν ενεργεία Προέδρου, αντί να τη διαβάζουμε στα βιβλία ή να την παρακολουθούμε στον κινηματογράφο, όπως με την περίπτωση του Ρίτσαρντ Νίξον, τον Ντόναλντ Τραμπ θα διαδεχθεί ο σημερινός Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Μάικ Πενς.

Το σενάριο προφανώς ανήκει, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, στη σφαίρα της μυθολογίας. Έχει ωστόσο αξία να σταθεί κανείς στο αποτύπωμα που αφήνει ο πρώην Κυβερνήτης της Ιντιάνα, ως ήρεμη δύναμη στον Λευκό Οίκο, στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, συνολικά στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ.

Ο Μάικ Πενς λειτούργησε από την πρώτη στιγμή που το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα τον… επέβαλε στον Τραμπ, ως βαλβίδα ασφαλείας και εκτόνωσης, για τον παρορμητικό χαρακτήρα του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου. Και στη διάρκεια αυτού του πρώτου επταμήνου του… δράματος, έχει καταφέρει να δαιτηρήσει σχεδόν ανεπηρέαστο το δικό του προφίλ.

Φυσικά, το 2020 είναι ακόμη πολύ μακριά. Το δε κεντρικό πρόβλημα του Δημοκρατικού Κόμματος δεν είναι (ακόμη τουλάχιστον) ο υποψήφος των Ρεπουμπλικανών, αλλά ο δικός τους, κακός εαυτός. Ο νέος επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής, Τομ Πέρεζ, δεν έχει καταφέρει να αλλάξει το χρώμα της πολιτικής σφραγίδας, και οι Δημοκρατικοί φλερτάρουν διαρκώς με τη διολίσθηση στον λαϊκισμό.

Αντί λοιπόν, να γίνουν το κόμμα του Μπαράκ Ομπάμα, και να αξιοποιήσουν την υστεροφημία του, η τοξικότητα της Χίλαρι Κλίντον έχει προκαλέσει μη αναστρέψιμα προβλήματα ταυτότητας και φυσιογνωμίας.

Όσο μετατρέπονται στο κόμμα του… Μπέρνι Σάντερς, και οι επόμενες εκλογές θα είναι χαμένες. Ακόμη κι αν βρουν μπροστά τους ως… ανεξάρτητο, έναν καθαιρεθέντα Ντόναλντ Τραμπ.

Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας