Να σε φωνάζουν με το μικρό όνομά σου. Και να μην ξεχνούν πώς τους έκανες να αισθανθούν…

Μάνος Οικονομίδης
Posted on October 14, 2017, 10:42 pm
2 secs

 

Του Μάνου Οικονομίδη

[email protected]

 

Ο πρόλογος είναι εμπειρικά η πιο ενδιαφέρουσα παράγραφος σε κάθε “σενάριο”. Ζωής, πραγματικότητας, ονείρων, φιλοδοξιών. Εκεί, στις πρώτες γραμμές που σκέφτεται να αποτυπώσει κάποιος, όπως αυθόρμητα βγαίνουν από την καρδιά του, πιθανότατα συναντάς την πιο αυθεντική εκδοχή του ίσκιου του. Βλέπεις, το ποιός πραγματικά είναι.

Ο Μιχάλης Ζαφειρόπουλος πήγε πολύ πιο μακριά το παραπάνω αξίωμα. Φρόντισε ώστε, τόσο το “κυρίως θέμα”, όσο και ο επίλογος της βιωματικής διαδρομής του, να συνθέτουν ένα μωσαϊκό στοιχείων ταυτότητας, που σπάνια βρίσκεις στις μέρες μας.

Στο τελευταίο αντίο που του αφιέρωσαν όσοι τον αγαπούσαν, μπορούσε να ακούσει κανείς μια λέξη να ηχεί στο μέλλον, σαν διαρκή υπενθύμιση της απουσίας. Μιχάλης…

Κι όμως, αυτό ακριβώς ήταν το στοιχείο ταυτότητας του Μιχάλη Ζαφειρόπουλου, που η ζωή εξαιρετικά σπάνια “χαρίζει” σε εκείνους που σεργιανίζουν δίπλα, πλάι και μπροστά μας. Να σε φωνάζουν με το μικρό όνομά σου. Να σε έχουν μάθει με το μικρό όνομά σου. Να σε ξέρουν με το μικρό όνομά σου. Έστω κι αν δίπλα του χορεύει τανγκό ένα πολύ βαρύ επώνυμο. Βαρύ σαν Ιστορία. Με αξιοπρέπεια, ήθος, συνέπεια και κουλτούρα.

Το τελευταίο αντίο λοιπόν, ήταν προς τον Μιχάλη. Τον Μιχάλη τους. Τον Μιχάλη μας. Τον Μιχάλη όλων. Που φυσικά, δεν θα λείψει ποτέ από τη σκέψη όλων. Κυρίως όμως, δεν θα λείψει ποτέ από την καρδιά. Ξέρετε, εκείνη την ατίθαση γωνίτσα, που δεν υπακούει σε μονότονους κανόνες. Αλλά, κάθε φορά, πορεύεται και ανταποκρίνεται σύμφωνα με το τι της ξυπνάει κάποιος. Τι την κάνει να αισθανθεί.

Κανείς δεν θα ξεχάσει πώς τον έκανε ο Μιχάλης να αισθανθεί. Σε όποια φάση της ζωής τους, και αν συναντήθηκαν οι διαδρομές τους. Ανεξαρτήτως των συνθηκών. Το συναίσθημα άλλωστε, έχει ένα αυτονόητο και φυσικό πλεονέκτημα έναντι της λογικής. Γι’ αυτό και, σε πλείστες περιπτώσεις την εκπαιδεύει. Τη διαπαιδαγωγεί.

Ένας υπέροχος άνθρωπος, θα σεργιανίζει εφεξής μονάχα στις σκέψεις που θα ξεκλειδώνει η καρδιά. Εκεί θα είναι για πάντα ασφαλής. Για όσο θα συνεχίσει να χτυπάει η καρδιά του καθενός.

Κάθε σχέση του άλλωστε, την έχτισε ως ωδή στην ειλικρίνεια. Στην καθαρότητα. Της ματιάς, της καρδιάς, του χαμόγελού του. Γιατί κάθε σχέση του, όπως και κάθε επαγγελματική υπόθεσή του, την έκανε “δική του”. Την έζησε. Έδωσε την καρδιά του. Και έτσι κέρδισε και την καρδιά όποιου τον γνώρισε.

Είναι όπως κάποιος που ξεκινάει να γράψει κάτι, λίγο περισσότερο προσωπικό από το συνηθισμένο. Και κατανοεί στη διαδρομή του γραψίματος, ότι χρειάζεται να σπαταλήσει, για κάθε φράση, και ένα κομμάτι του εαυτού του. Επειδή ο Μιχάλης το αξίζει.

Αντίο. Λείπεις. Ήδη. Πολύ…

Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας