Μια χώρα παραδομένη στην ηθική βαρβαρότητα του εθνικού διχασμού

Μάνος Οικονομίδης
Posted on January 06, 2018, 2:29 pm
7 secs

 

Του Μάνου Οικονομίδη

[email protected]

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, την Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2018

 

 

Η Ελλάδα της κρίσης δεν έχει μεγάλη διαφορά από την Ελλάδα… προ κρίσης. Και πιθανότατα, οι διαφορές θα είναι εξίσου δυσδιάκριτες και στη σύγκριση με την Ελλάδα που θα ακολουθήσει την κρίση.

 

Προφανώς και αυταπόδεικτα, στα 8 (σχεδόν) χρόνια της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης, με αφετηρία την άνοιξη του 2010, το Καστελόριζο και τον τελευταίο των Παπανδρέου, η κοινωνία μας φτωχοποιήθηκε.

 

Αρχικά και πρωτίστως σε οικονομικό επίπεδο, μόνο που η ηθική φτωχοποίηση, και η φτωχοποίηση σε επίπεδο εθνικής ηγεσίας, πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής, είναι εξίσου διαβρωτικές για το μέλλον του τόπου.

 

Στα δύσκολα αυτά χρόνια, με τα Μνημόνια της αυτοτροφοδοτούμενης κρίσης, ήρθαν στην επιφάνεια τα χειρότερα στοιχεία ταυτότητας του γένους μας. Και μάλιστα, σε πληθυντικό αριθμό και ένταση, όπως συμβαίνει συνήθως σε σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας.

 

Είναι τα χρόνια της πλήρους παράδοσης της χώρας στην ηθική βαρβαρότητα του εθνικού διχασμού. Η σχετική παθογένεια βέβαια, μας συντροφεύει από… καταβολής κόσμου. Δεν είναι κάτι το καινούριο ή το απρόσμενο.

 

Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί το ενοχλητικό και μοιραίο στοιχείο της φυσικής προδιάθεσής μας για εμφύλια σύγκρουση και διχασμό. Από τα πολύ μικρά, μέχρι τα πολύ μεγάλα. Έτοιμοι να τσακωθούμε… με τον εαυτό μας, ανά πάσα στιγμή και αφορμή.

 

Ειδικά σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας, οι κήρυκες διχασμού είναι περισσότεροι και ποιοτικά πιο θορυβώδεις. Εξηγώντας κατά ένα μέρος, ίσως και επαρκώς, γιατί η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που μπήκε σε καθεστώς επιτήρησης Μνημονίων, και μέχρι και σήμερα δεν έχει καταφέρει να βρει το μονοπάτι της εξόδου.

 

Η μόνη χώρα του σύγχρονου και λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου, όπου έννοιες και απόψεις περί εθνικής συναίνεσης, εθνικής συνεννόησης, σύνθεσης, πρόσθεσης και πολλαπλασιασμού, αντί για τον διχασμό, τη διαίρεση και την αφαίρεση, σχεδόν… ποινικοποιούνται.

 

Τα άκρα και οι ακρότητες περιφέρουν ανενόχλητα την επιθετική χυδαιότητά τους. Και αμφισβητούν τη φυσική συνέχεια της προόδου.

 

Μοιραίοι και άβουλοι, όπως και όλοι εμείς που τόσα χρόνια τους ανεχόμαστε.

Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας