Μαρία Χατζημαρκάκη: Μια μέρα που έβρεχε…

Υστερόγραφα Team
Posted on May 19, 2017, 10:02 am

 

 

 

Γράφει η Μαρία Χατζημαρκάκη

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΕΜΠ

Msc ΠΟΛΕΟΔΟΜΟΣ – ΧΩΡΟΤΑΚΤΗΣ ΕΜΠ

ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ ΛΙΜΕΝΙΚΩΝ & ΣΤΑΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ

 

 

Όχι, δεν έβρεχε μονότονα. Αυτό δεν θα το λεγα! Και ψιλόβροχο είχε, και μπόρα, και καταιγίδα και παύση και ξανά απ’ όλα. Και ποτάμια τα νερά στους δρόμους και στις διασταυρώσεις, και κόρνες παντού, και ομπρέλες που βγάζουν κανα μάτι αν δεν προσέξεις. Απ ‘ όλα τα καλά είχε χθες ο μπαξές, στην Αθήνα μας!

 

Ωστόσο, για άλλη μια φορά όλα έγιναν πιο δύσκολα. Σιγά το νέο, θα μου πεις! Πάντα όταν βρέχει επικρατεί το χάος στην πρωτεύουσα. Δρόμοι, αυτοκίνητα, πεζοί, κόρνες, άγχος, πανικός και γκρίνια για τον καιρό!

Φαντάσου δηλαδή να ζούσαμε σε καμιά βορειότερη χώρα όπου αυτός ο καιρός θα ήταν ο καθημερινός μας… Ούτε να το σκέφτομαι. Θα μου πεις βέβαια, αλλιώς είναι μαθημένοι εκεί.

 

Ναι, είναι αλλιώς μαθημένοι. Και είναι σίγουρο αυτό, διότι αν για παράδειγμα, έβλεπαν πρωί-πρωί, μητέρα με δύο παιδιά να ψάχνει απελπισμένα για ταξί, μέσα στην βροχή, για να πάνε σχολείο, κάποιο θα σταματούσε. Εκεί. Γιατί εδώ είναι αλλιώς.

Όταν βρέχει γινόμαστε σκληροί, αδιάφοροι, απαιτητικοί, αρπακτικά.

Εδώ, όταν βρέχει δε θα σταματήσει κανείς για την ελάχιστη ταρίφα..

Είναι βαθύτατα λυπηρό, που οι οδηγοί δε σταματούν την πορεία τους, για να δώσουν προτεραιότητα σε πεζή μητέρα με παιδιά, όταν βρέχει.

 

Είναι βαθύτατα λυπηρό, που οι οδηγοί πατάνε γκάζι και εκσφενδονίζουν τα νερά της βροχής στους πεζούς που περιμένουν στα φανάρια.

 

Είναι λυπηρό και τουλάχιστον επικίνδυνο, οι οδηγοί να πατάνε γκάζι, μόλις αντιλαμβάνονται ότι το φανάρι γίνεται πορτοκαλί, απλώς για να προλάβουν να περάσουν με κόκκινο,… όταν βρέχει.

Είναι τόσο λυπηρό όλο αυτό..

 

Αλλά κατά τα Άλλα, περιμένουμε και θέλουμε ανάπτυξη, νοιαζόμαστε για τους άστεγους και όσους δεν έχουν να φάνε, είμαστε φιλόζωοι και σταματάμε το αυτοκίνητο για να περάσει απέναντι μια γριούλα ή ένας παππούλης που κουτσαίνει ή έχει κάποιο εμφανές μειονέκτημα. Και νιώθουμε την χαρά της προσφοράς και του κοινωνικού έργου στο έπακρο.

Τώρα, αν είσαι “κανονικός – φυσιολογικός” άνθρωπος, το μόνο βέβαιο είναι ότι ελάχιστοι θα νοιαστούν, ελάχιστοι θα βοηθήσουν, ελάχιστοι θα δουν, ελάχιστοι θα δώσουν.

 

Τι να πω;

Ελπίζω αύριο να μην βρέχει και οι ταξιτζήδες που κυκλοφόρησαν στις γειτονιές αναζητώντας την πιο προσοδοφόρα κούρσα, να βρήκαν πραγματικά την ευτυχία.

 

Με ιδιαίτερη λύπη διαπιστώνω πως έχουμε ακόμα μεγάλο δρόμο για την ανάπτυξη, πως αν δεν γίνουμε Άνθρωποι, η Ανάπτυξη δε θα έρθει ποτέ.

Και δυστυχώς, μόνο η παιδεία μπορεί να μας βοηθήσει. Η αληθινή παιδεία, ούτε τα βιβλία, ούτε τα πανεπιστήμια, ούτε οι τίτλοι, ούτε τα χρήματα. Η απλή παιδεία και η στοιχειώδης ευγένεια. Αν φλεγμαίνει η κοινωνία μας στα απλά και καθημερινά, πώς θα αντιμετωπίσει τα μεγάλα ζητήματα και προβλήματα;

Εάν δεν βλέπουμε τι συμβαίνει στον διπλανό μας, δε θα μπορέσουμε ποτέ να δράσουμε με ομόνοια και σύμπνοια. Πρέπει να αρχίσει να μας νοιάζει και λίγο το “εμείς”. Όσο είμαστε κλεισμένοι μέσα στον μακροσκοπικά αδιάφορο μικρόκοσμό μας, δε θα μπορέσουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για το καλό της χώρας.

 

Ή μήπως η περηφάνια μας ως έθνος εξαντλείται όταν στις παρέες λέμε και κανένα αρχαίο ρητό, έτσι για να μνημονεύουμε το αθάνατο ελληνικό πνεύμα και να δείχνουμε το υψηλό επίπεδο μας;

 

Τι να πω; Ίσως παραέβρεξε χθες για Μάιο μήνα.

 

“Ες αύριον τα σπουδαία”. Απ΄ο,τι λένε, Θα έχει και ήλιο!

 

 

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Υστερόγραφα Team

Η δημοσιογραφική ομάδα των Υστερόγραφων… κάνει παιχνίδι