Κ. Παπαδόπουλος: Οι υποσχέσεις των «αν…», «θα…» κι οι προτροπές των «να…», «ας…»

«Θα σας …εξαφανίσωμεν» η επική – διαχρονική – ατάκα του Κωσταντάρα στον Μαυρογιαλούρο. Ένα, και καλά…, σαρδάμ που εμπεριέχει μεγάλο μέρος της αλήθειας με την οποία αντιμετωπίζει η πολιτεία την κοινωνία στα χρόνια της… «χολέρας».

Όλα ξεκινούν με τα μεγάλα ΑΝ! «ΑΝ έρθετε μαζί μας», «ΑΝ μας φέρετε στην εξουσία», «ΑΝ αναλάβουμε εμείς» (κλπ). Μετά ακολουθούν τα μεγαλόστομα ΘΑ! «ΘΑ μειώσουμε τους φόρους», «ΘΑ αυξήσουμε τα εισοδήματα», «ΘΑ αποκαταστήσουμε την τάξη», «ΘΑ φέρουμε διαφάνεια και αξιοκρατία» (κλπ). Για να κλείσουμε με τα περιβόητα ΝΑ και ΑΣ, σε μια προσπάθεια προτροπής και συμμετοχής! «Μαζί ΝΑ ανατρέψουμε το καθεστώς», «ΝΑ έρθει η ανάπτυξη», «ΑΣ κάνουμε τη σωστή κίνηση», «ΑΣ δώσουμε το δικαίωμα στην επόμενη γενιά ΝΑ ανασάνει» (κλπ). Πόση άλλη ειρωνεία; Πόση άλλη κοροϊδία; Πόσες ακόμα ανεκπλήρωτες προεκλογικές δεσμεύσεις;

Όλοι, την επόμενη μέρα, ξεχνούν το …όραμα, επανέρχονται στην πραγματικότητα («άλλα πιστεύαμε ότι θα παραλάβουμε, πολύ χειρότερα βρήκαμε…»), θυμούνται ότι «στην ουσία δεν κυβερνούν αλλά κυβερνούνται», τακτοποιούν τα «δικά τους» παιδιά που βγήκαν χαμένα από την κάλπη… και πάει λέγοντας…

Θα έλεγε κανείς πως αν υπήρχε ένας οδηγός, ένα εγκόλπιο, με τα «βήματα προς την εξουσία», αυτά ακριβώς θα έγραφε για την διαδοχή στα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια εξουσίας του ελληνικού κράτους. Όποτε υπήρξε η διάθεση και πάρθηκαν πρωτοβουλίες για να μιλήσουν οι πολιτικοί ξεκάθαρα και αντικειμενικά για το πριν, ώστε να αποδειχτούν κύριοι των λόγων τους και για το μετά (σύμπνοια λόγων και έργων), ποτέ δεν μακροημέρευσαν. Στην πραγματικότητα μόνο μία φορά έγινε αυτό (επί της ουσίας), την εποχή του Καποδίστρια, και όλοι γνωρίζουμε την κατάληξη.

Δεν ξέρω αν βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο (άλλωστε στην Ελλάδα η προεκλογική περίοδος ξεκινά από την επόμενη μέρα της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων μετά από …εκλογές), ωστόσο γινόμαστε πάλι θεατές στο ίδιο έργο.

Κάθε φορά μια προτροπή για συμμετοχή στην κάλπη, για υπεύθυνη ψήφο, για ανάδειξη νέων και ικανών, για αισιοδοξία, για ελπίδα… σκοντάφτει στα πολιτικά πρόσωπα αυτού του τόπου που «μοχθούν» για το αντίθετο. Αναμοχλεύοντας με τα ίδια εργαλεία, αναμασώντας τα ίδια λόγια, ανατρέχοντας σε πεπαλαιωμένες πρακτικές, οδηγώντας ουσιαστικά την κοινωνία στην συνεχιζόμενη απαξίωσης της πολιτικής και της ενασχόλησης με τα κοινά.

Ως πότε παλικάρια;

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail