Κ. Παπαδόπουλος: Κοιτάς μπροστά όταν δεν ξεχνάς από που έρχεσαι

Kostas_Papadopoulos

«Άμον τον ήλον έρθες και τ’ς’ αστραπής το θάμα, σον ουρανόν εκρέμετ’ και της ζωής μ’ το στάγμα» (Όπως τον ήλιο ήρθες και της αστραπής το θαύμα, στον ουρανό σου κρέμεται και της ζωής μου η σταλαγματιά).

…χαρακτηριστικές φράσεις από το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου «σέρρα: Η ψυχή του Πόντου» των εκδόσεων Ψυχογιός.

Δεν συνηθίζω να υπερθεματίζω ενός συγγραφέα, ενός βιβλίου ή κάποιου εκδοτικού οίκου. Στην περίπτωση αυτή όμως κάνω μια εξαίρεση (…ίσως και λόγω καταγωγής).

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, με ιστορικές αναφορές από το 1915 έως το 1957, όχι απλά σε ταξιδεύει μέσα από την ιστορία του Γαληνού Φιλονίδη, αλλά πραγματικά σε παρασύρει μέσα από «εικόνες» και καταστάσεις σε έναν κόσμο τόσο μακρινό και άγνωστο, για πολλούς…, όσο και χιλιοειπωμένο, με διαφορετικά ή παρόμοια λόγια, από ξεριζωμένους παππούδες, γιαγιάδες, προπαππούδες, προγιαγιάδες.

Τραπεζούντα, Κοτύωρα, Κρώμνη (…και όλος ο Πόντος), Σουχούμ, Σιβηρία, Παχτά-Αράλ, Τσιμκέντ, Οδησσός, Κωνσταντινούπολη… ένα ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο. Από τα ορεινά …παρχάρια του ματωμένου Πόντου, τις ορεινές πλαγιές του Καυκάσου (Αμπχαζία), τα στρατόπεδα εργασίας της Σιβηρίας και τις στέπες του Καζακστάν, ώς την Πόλη και την Ελλάδα. Ένα υπέροχο «πέρασμα» στο χώρο και στον χρόνο.

«…Κι όλα, μέσα από το πολυσχιδές ταξίδι που γράφει η ζωή και το ταξίδι που γράφεται για τη ζωή, να φαντάζουν φλόγες και κινήσεις του ποντιακού χορού σέρρα, του χορού της φωτιάς.»

Ανεπιφύλαχτα το συνιστώ όχι μόνο στους ποντιακής καταγωγής, που επιβάλλεται να το «ρουφήξουν», αλλά και σε όλους τους άλλους. «Βιβλιοφάγους» και μη.

Γιάννη Καλπούζο, σ’ ευχαριστούμε.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail