Κ. Παπαδόπουλος: Αυτό το… αναθεματισμένο “πολιτικό κόστος”

Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος
Posted on September 03, 2016, 6:15 am
kostas_papadopoulos

Κοντεύω να συμπληρώσω τέσσερις δεκαετίες ζωής. Μεγαλωμένος μέσα σε μια κοινωνία με μνήμες από τη δεκαετία του 80΄. Διαβάζω για τα παλαιότερα χρόνια πολιτικής ζωής αυτού του τόπου. Μελετώ την ιστορία του. Αναλογίζομαι τι έχει γίνει, τι θα μπορούσε να αποφευχθεί, τι θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό. Πάντα λοιπόν πέφτω πάνω σε αυτό το αναθεματισμένο… «πολιτικό κόστος».

Ενέργειες, αποφάσεις, κινήσεις… πολιτικών, αυτοδιοικητικών, συνδικαλιστών, διοικητικών προϊσταμένων, υφισταμένων και όλων των ειδών …ανθρώπων που πέρασαν από θέσεις εξουσίας ή θέσεις θεσμικές ή αυτές τις αποκαλούμενες θέσεις «κλειδιά». Θέσεις που έδιναν την ευχέρεια για καινοτόμες, ανά εποχή, λύσεις χρόνιων προβλημάτων. Τέτοιων που θα εξασφάλιζαν το μέλλον γενεών ολόκληρων. Τέτοιων που θα αφαιρούσαν, ή θα περιόριζαν σημαντικά, το δικαίωμα για ολέθρια λάθη, για συνέπειες καταστροφικές, για γεγονότα και καταστάσεις που στιγμάτισαν και τώρα δυστυχώς δεν μπορούν να αλλάξουν την πορεία της ιστορίας. Με απλά λόγια, όταν ένα πρόσωπο με δημόσια αναγνώριση και δύναμη στα χέρια του, βάζει την υστεροφημία του μπροστά, προκειμένου να διαφυλάξει την πλασματική εικόνα του και όχι το δημόσιο συμφέρον, για το οποίο τον …καλεί η θέση του, τότε δεν παρέχει τις βέλτιστες υπηρεσίες. Αυτές για τις οποίες κλήθηκε, ή του δόθηκε η εντολή, να εργαστεί και να παράγει έργο.

«Αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν φτιάχνεις», λένε στην κοινωνία. Αν λοιπόν δεν υπάρχει διάθεση για ρήξεις και για αντιπαραθέσεις με τη διαπλοκή, τα κατεστημένα συμφέροντα και την γενικότερη διαφθορά, οι όποιες – δήθεν – μεταρρυθμίσεις ή αλλαγές γίνουν, δεν θα έχουν κανένα πραγματικό αντίκρισμα. Πάντα θα χάνεται η ουσία και το περιεχόμενο. Πάντα θα γίνεται μια ευτελή ανακύκλωση πεπραγμένων του παρελθόντος. Του πρόσφατου ή του παλαιότερου. Χωρίς ίχνος καινοτομίας, νεωτερισμού ή κάλυψης μιας πραγματικής ανάγκης. Πολύς λόγος για το τίποτα δηλαδή. Δεν έχει αντιληφθεί, ο κάθε …κακομοίρης, με αυτό το σκεπτικό, ότι το θετικό αποτέλεσμα μιας ορθολογικής και ευρύτερα αποδεκτής απόφασης (είτε αυτό λέγεται νόμος, διοικητική πράξη ή κάτι άλλο…), μιας απόφασης δηλαδή που ακόμα και ο πιο κουτός θα λάμβανε χωρίς δεύτερη σκέψη, έχει πολλά περισσότερα θετικά αποτελέσματα από το δισταγμό της μη λήψης αυτής της απόφασης λόγω του …πολιτικού κόστους.

Αν δηλαδή κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την υστεροφημία του, τη δόξα και την «αιώνια δικαίωση», τότε ο μόνος δρόμος είναι να βάλει το «μαχαίρι στο κόκκαλο». Όχι μόνο στα λόγια. Στις πράξεις. Να βάλει το «εμείς» μπροστά από το «εγώ». Για να μπορέσει το «εγώ» να αναγνωριστεί από το «πολλάκις» και μαζικά μεγαλύτερο «Εμείς». Συμπεριλαμβανομένου και αυτού του ποσοστού των ανθρώπων που βρίσκεται στην, όποια, …απέναντι μεριά. Στους επικριτές, στους ανταγωνιστές, σε αυτούς που ανήκουν και στο «απέναντι» στρατόπεδο. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας αυτό το απλό και τότε θα αρχίσει, κομμάτι κομμάτι, να φτιάχνει τούτος ο τόπος.

Ευχολόγια, θα μου πείτε. Αντιθέτως. Στάση ζωής. Από όποιο μετερίζι αγωνίζεται ο καθένας μας καθημερινά, μπορεί να βάλει το λιθαράκι του για να χτιστεί από την αρχή η κοινωνία μας. Αρκεί να διακρίνουμε τους ικανούς και τους άριστους. Ή απλά αυτούς που έχουν τις δυνατότητες να δώσουν πράγματα. Να τους αναδείξουμε και να τους διατηρήσουμε σ’ αυτές τις θέσεις «κλειδιά» που λέγαμε. Από την πιο ασήμαντη μέχρι την πιο σημαντική. Να τους στηρίξουμε και να τους δώσουμε τα κατάλληλα εφόδια ώστε να συνεχίσουν να παράγουν έργο για το σύνολο. Δεν υπάρχουν πλέον ούτε περιθώρια ούτε δικαιολογίες. Κι αν ακόμα δηλώνουν κουρασμένοι ή απογοητευμένοι από τις μάχες με το κάθε «σύστημα», κι αν ακόμα δηλώνουν ότι τους λείπει ο ελεύθερος χρόνος ή τους εγκαταλείπει η αρχική όρεξη και διάθεση, ενισχύστε τους. Σκεφτείτε ποιος μπορεί να τους διαδεχτεί και τι πισωγύρισμα μπορεί να επέλθει.

Στο χέρι μας, όλων μας, είναι να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας. Η ευθύνη είναι συλλογική αλλά και προσωπική. Ο καθένας ας αναλάβει την υποχρέωση που του αναλογεί. Έτσι μόνο θα δώσει δικαίωμα για μια καλύτερη μελλοντική ζωή, πρώτιστα, στην οικογένειά του, μιας και θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα, και κατ’ επέκταση στον ίδιο του τον εαυτό. Για μια αληθινή, και όχι προσχηματική, κοινωνία ευημερίας και προόδου.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail