Η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται λιγότερα… ηχεία υστερίας στα τηλεοπτικά παράθυρα

Λάζαρος Καλλιανιώτης
Posted on February 04, 2017, 11:00 am

Η πολιτική στα χρόνια της κρίσης και των Μνημονίων, ευτελίστηκε σε επίπεδο… χαμηλού ραφιού. Με χαριτωμένες φιγούρες και προσωπικότητες, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έβρισκαν τρόπο να κερδίζουν τα προς το ζειν, εργαζόμενοι κανονικά, και ανακάλυψαν ένα εξαιρετικά προσοδοφόρο καταφύγιο στη Βουλή. Κοινώς… αντικατέστησαν με τον μισθό του βουλευτή, την αγωνία ευρέσεως εργασίας, λόγω έλλειψης προσόντων.

Αυτή ωστόσο είναι μια θλιβερή διαπίστωση που δεν θα αλλάξει. Από το 2004 και μετά, κάθε Βουλή είναι χειρότερη της προηγούμενης. Κάθε φορά, μεταξύ των 300 εντοπίζονται όλο και λιγότερες σοβαρές περιπτώσεις ανθρώπων. Όλο και λιγότερο αξιοπρεπείς πολιτικοί. Όλο και λιγότεροι πολιτικοί με ήθος και εθνικό όραμα, πέραν δηλαδή της κατανοητής αγωνίας να λύσουν το δικό τους πρόβλημα επιβίωσης. Και των δικών τους ανθρώπων.

Εκείνο που μπορεί να αλλάξει, είναι η εκφορά λόγου, επομένως και συμπεριφορών, από τους λεγόμενους θεσμικούς πυλώνες του συστήματος. Κι αν το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε προχωρημένη φθορά και απαξίωση, η Νέα Δημοκρατία παραμένει ο πιο συμπαγής πολιτικός χώρος. Έστω και με συρρικνωμένη εκλογική βάση, στις αναμετρήσεις που ακολούθησαν την αποχώρηση του Κώστα Καραμανλή από την ηγεσία της, μετά το 2009.

Κάπου εδώ στεκόμαστε μπροστά στη μεγάλη επιλογή που κάνει ο καθένας: Το πώς βλέπει την πολιτική και τη διεκδίκηση της εξουσίας. Και κυρίως, αν κοιτάζει… μετά από αυτήν. Στην επόμενη μέρα, και σε όσα συνοδεύουν την άσκηση της εξουσίας.

Η δημοσκόπηση της “Metron Analysis” που παρουσίασε ο Νίκος Χατζηνικολάου στις ειδήσεις του ΑΝΤ1, επιβεβαιώνει ότι η Νέα Δημοκρατία έχει πάρει μη ανατρέψιμη φόρα για τη νίκη στις επόμενες εκλογές. Για την κατάληψη της εξουσίας. Μόνο που αυτό, φαίνεται ότι προκύπτει στη βάση της οργής για τον Αλέξη Τσίπρα. Του… αναθέματος για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις πολιτικές που εφαρμόζει τα τελευταία 2 χρόνια.

Αυτό λέγεται ψήφος οργής. Ψήφος αποδοκιμασίας. Και έχει κυριαρχήσει στην Ελλάδα στα χρόνια του Μνημονίου. Μόνο που, επειδή το έχουμε ξαναζήσει το… δράμα, γνωρίζουμε και την κατάληξή του. Όταν κοπάσει η οργή, αρχίζουν και τα προβλήματα για την κυβέρνηση που έχει προκύψει ως προϊόν της οργής αυτής.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μια μεγάλη ευκαιρία στα χέρια του. Ο ίδιος πείθει ότι μπορεί να είναι ένας διαφορετικός πρωθυπουργός. Τα προβλήματα ξεκινούν από τους… υπόλοιπους. Εκείνους που θολώνουν την εικόνα με τις δημόσιες παρεμβάσεις τους. Μια σειρά στελεχών που κάνουν παρέλαση κυρίως στα τηλεοπτικά παράθυρα, επενδύοντας στις φωνές, την ένταση και τη φασαρία με τους πολιτικούς αντιπάλους τους.

Φυσικά, σε μια εποχή κρίσης σαν και αυτή που ζούμε, τέτοια… ηχεία υστερίας επικρατούν. Κερδίζουν τις εντυπώσεις, ίσως και να φέρνουν ψήφους. Διώχνουν όμως άλλους ανθρώπους. Περισσότερο μετριοπαθείς. Και αποτρέπουν ακόμη περισσότερους, που δυσκολεύονται να διαβάσουν και να ακούσουν προσεκτικά το μετριοπαθές αφήγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη, επειδή οι… τσιρίδες των άλλων προκαλούν κακοφωνία.

Τέτοια… ηχεία υστερίας αποτελούν τους χρυσούς χορηγούς των άκρων. Δίνουν ανάσες ζωής στον ΣΥΡΙΖΑ, που επίσης τρέφεται από τις υστερίες και τις υπερβολές. Και φυσικά, κάνουν ευτυχισμένη τη Χρυσή Αυγή. Διαμορφώνοντας ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πλαίσιο μέλλοντος για τη Δημοκρατία μας.

Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτελεί την τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στα άκρα. Και κάθε φορά που από τις σάρκες της ακούγονται ακραίες φωνές, υπονομεύεται η προσπάθεια του αρχηγού της. Ναρκοθετείται μια αυριανή διακυβέρνησή της. Και φουσκώνουν επικίνδυνα τα άκρα.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Λάζαρος Καλλιανιώτης

Ο Λάζαρος Καλλιανιώτης είναι επικοινωνιολόγος