Η κυρία που… τραγουδάει πάντα τελευταία

Μάνος Οικονομίδης
Posted on September 24, 2017, 2:54 pm

 

 

Του Μάνου Οικονομίδη

[email protected]

 

Υπάρχει μια κοινή γραμμή αγωνίας στην ψυχοσύνθεση των πολιτικών ηγετών, που τη συναντάει κανείς στο σύνολο του πολιτισμένου κόσμου, και ανεξαρτήτως γενεών και εποχής: Πώς θα τους κρίνει η Ιστορία… Ποιά θα είναι η ετυμηγορία ενός θηλυκού ατίθασου και δυσερμήνευτου. Τι θα διαβάζουν για εκείνους, οι γενιές που θα κληθούν να ταξιδέψουν την ανθρωπότητα στο μέλλον.

Η Άνγκελα Μέρκελ δεν αποτελεί φυσικά την εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα. Δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού ως γυναίκα έχει σε πληθυντική ποσόστωση μέσα της τα γονίδια της ανάγκης αυτοεπιβεβαίωσης.

Ακόμη και αυτή, η κόρη του πάστορα. Μεγαλωμένη στη λάθος πλευρά του Τείχους του Βερολίνου. Ξεχασμένη από την Ιστορία και το μέλλον στα δύσκολα νεανικά χρόνια της. Έφτασε να γίνει στις μέρες μας ο καθρέφτης της ηγετικής εκπροσώπησης του δυτικού πολιτισμού, ειδικά από τη στιγμή που ο Μπαράκ Χουσεϊν Ομπάμα παρέδωσε τα κλειδιά του Λευκού Οίκου σε έναν (σικ)… διασκεδαστή.

Οι σημερινές βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία, με την εμβληματική επανεκλογή της στην Καγκελαρία, έρχονται να μας θυμίσουν ότι, ενίοτε οι λαοί, ή έστω… κάποιοι λαοί, προσεγγίζουν ορθολογικά τις επιλογές που καλούνται να κάνουν.

Υπό την ηγεσία της Άνγκελα Μέρκελ (και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε), η Γερμανία που μπήκε περίπου ως ανεπιθύμητη στην ευρωπαϊκή οικογένεια μετά την Ενοποίηση, κατάφερε με τη δύναμη της οικονομικής υπεροχής, εν καιρώ ειρήνης, όσα δεν πέτυχε στο παρελθόν, με δυο Παγκοσμίους Πολέμους, στα πεδία των μαχών.

Η σημερινή Ευρώπη είναι περισσότερο γερμανική από κάθε άλλη φορά στην Ιστορία. Μια πραγματικότητα διόλου αρεστή, εκ των πραγμάτων όμως αυταπόδεικτη, ρεαλιστική, αναπόφευκτη. Και η Καγκελάριος… της καρδιάς μας πιστώνεται την υστεροφημία του εγχειρήματος.

Πολλά μπορεί να καταγράψει και να αναδείξει κανείς, ως στοιχεία αιχμής για το μη αναστρέψιμο της προνομιακής σχέσης της Άνγκελα Μέρκελ με τη γερμανική κοινωνία. Ίσως αξίζει να σταθούμε σε μια, λιγότερο ευδιάκριτη παράμετρο. Υπό την ηγεσία της Μέρκελ, η γερμανική κοινωνία αισθάνεται ασφάλεια.

Γνωρίζει ότι δεν θα γίνει κάποια… στραβή. Και εκκινώντας από αυτή την αφετηρία, το σενάριο προσλαμβάνει προωθητικά χαρακτηριστικά, με τη Γερμανία να κυριαρχεί σε διεθνές, παγκοσμιοποιημένο επίπεδο. Να έχει εξέλθει επί της ουσίας νικήτρια από την παγκόσμια κρίση που… άφησαν (αν δεν προκάλεσαν) οι Ηνωμένες Πολιτείες, για να επαναπροσδιορίσουν τον ηγετικό ρόλο τους. Το Βερολίνο τους αιφνιδίασε. Και σήμερα η Μέρκελ εισπράττει το… αντίδωρο ευγνωμοσύνης μιας κοινωνίας με διαχρονικό και ανατροφοδοτούμενο “υπερ-εγώ”.

Το αίσθημα της ασφάλειας λοιπόν. Αυτό που χάθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, αλλάζοντας σε… αργή κίνηση την κοινωνική αρχιτεκτονική του σύχρονου κόσμου. Η Γερμανία της Μέρκελ είναι μια ασφαλής κοινωνία. Τόσο ασφαλής, ώστε να διεκδικεί και ρόλο “σαμαρίτη”, στο ακανθώδες θέμα του Μεταναστευτικού. Που πήρε η ίδια η Καγκελάριος πάνω της, αδιαφορώντας για το πρώιμο πολιτικό κόστος.

Το μέλλον πιθανότατα να χαρίσει στην Άνγκελα Μέρκελ έναν κορυφαίο ευρωπαϊκό ρόλο, με απευθείας εκλογή από τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, που θα έρθει να λειτουργήσει ως επιστέγασμα μιας διαδρομής την οποία δύσκολα δεν ζηλεύει κάποιος.

Ακόμη όμως κι αν ο επίλογος γραφτεί στην Καγκελαρία, η Ιστορία θα είναι στοργική μαζί της. Και με τις ατέλειές της. Όπως λέει η γνωστή, χιλιοτραγουδισμένη αμερικανική παροιμία, “τίποτα δεν τελειώνει, μέχρι να ανέβει στη σκηνή για να τραγουδήσει η χοντρή”.

Στην Ευρώπη των ύστερων χρόνων, η κόρη του πάστορα είναι εκείνη που τραγουδάει πάντα τελευταία. Και μάλιστα, σε ευρωπαϊκούς ρυθμούς.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης

Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας