Η Ελλάδα της κρίσης έχει ανάγκη από… κάτι άλλο στην Εκκλησία

Μάνος Οικονομίδης
Posted on January 06, 2017, 4:10 pm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[email protected]

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, την Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2017

 

Η εθνική κακοδαιμονία αυτού του… άτυχου τόπου, εκκινεί μεταξύ άλλων από τη διαπιστωτική αφετηρία ότι, στην πιο μεγάλη, σύνθετη, βαθιά και επίμονη κρίση που πέρασε ποτέ ο Ελληνισμός, τουλάχιστον μετά τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1821, μας έτυχε το χειρότερο ποιοτικά δυναμικό, με δικαίωμα υπογραφής για τη ζωή μας.

Και όχι μόνο στην πολιτική, εκεί όπου το πλεόνασμα ανεπάρκειας και… χαριτωμένων φυσιογνωμιών, είναι σκανδαλιστικά ανεξέλεγκτο, με κάθε Βουλή που προκύπτει έπειτα από τις εκλογές του 2004, να είναι χειρότερη από την αμέσως προηγούμενη.

Μήπως υπάρχει σοβαρή ηγεσία στην οικονομία; Στη λεγόμενη ιδιωτική οικονομία, η οποία βεβαίως ανδρώθηκε με κρατικοδίαιτη νοοτροπία, και στα ακριβώς ίδια μονοπάτια;

Στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, εκεί όπου θα έπρεπε να σεργιανίζουν καινούριες ιδέες , παραστάσεις εικονοποίησης ενός διαφορετικού μέλλοντος, ζωηρά υποδείγματα μιας άλλης αισθητικής και κουλτούρας;

Στην Εκκλησία; Εδώ αρχίζουν τα ακόμη πιο δύσκολα, επειδή ο χώρος της Εκκλησίας, ειδικά για μια βαθιά συντηρητική κοινωνία, όπως είναι η ελληνική, θα μπορούσε να αποτελέσει το εφαλτήριο εθνικής ανάτασης.

Σε επίπεδο κοινωνικής ψυχολογίας, σε επίπεδο «κατήχησης» των άλλων πυλώνων εθνικής ηγεσίας, σε επίπεδο εμπλουτισμού της βιωματικής καθημερινότητας, με όρους συνοχής, αλληλεγγύης, κατανόησης.

Δυστυχώς, η σημερινή Εκκλησία δεν είναι… μια τέτοια. Δείχνει εγκλωβισμένη στον συντηρητισμό της. Αδυνατεί να αρθρώσει επαρκή, προωθητικό λόγο. Δεν είναι «ομιλούσα». Είναι σιωπηλή. Με αποτέλεσμα, να υπονομεύει τον ιστορικό ρόλο της.

Φυσικά, τα παραπάνω ενοχλούν και σκανδαλίζουν τους διαχρονικούς… εραστές της «Αριστεράς του Κυρίου». Εκείνους που κανιβάλισαν τον μακαριστό Χριστόδουλο. Εκείνους που έβλεπαν διαχρονικά την Εκκλησία ως πάρκινγκ (προσωπικών) εξυπηρετήσεων, και επιμένουν να της αρνούνται το δικαίωμα να πολιτικολογεί.

Κι όμως… Η παρουσία της Εκκλησίας, κάθε Εκκλησίας, της θρησκείας, κάθε θρησκείας, είναι βαθιά πολιτική. Αυτό μας δίδαξε η πρόοδος των ανθρωπίνων κοινωνιών.

Μόνο που, το αφήγημα χρειάζεται και τον πρωταγωνιστή του. Και, αν ρίξει κανείς μια ματιά στη σημερινή Ιεραρχία, θα διαπιστώσει με προχωρημένη θλίψη ότι, πρωταγωνιστής δεν υπάρχει.

Και εκείνοι άλλωστε που λόγω εμβληματικού εκτοπίσματος έδειχναν ότι θα μπορούσαν, έχουν αυτοπαγιδευτεί στη μετριότητα ξεπερασμένων αντιλήψεων και στη διατήρηση ισορροπιών με «συστήματα» και «άκρα».

Την ελπίδα ωστόσο δεν πρέπει να τη στερήσουμε από τον εαυτό μας. Έστω και ως μελαγχολική διαπίστωση του «μεγάλου κενού» που υπάρχει σήμερα στην Ελλαδική Εκκλησία.

Ξέρετε… Την ελπίδα ότι, και στην Εκκλησία, στο τέλος το φως θα νικήσει το σκοτάδι.

 

 

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας