Η Ελλάδα θα αλλάξει, αν σταματήσουμε να ψηφίζουμε… χειρότερους από εμάς

Μάνος Οικονομίδης
Posted on July 23, 2016, 1:00 pm

Screen Shot 2016-07-23 at 1.46.42 PM

 

[email protected]

 

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, το Σάββατο 23 Ιουλίου 2016

 

Λένε συνήθως ότι μια χώρα που διέρχεται κρίση, πολύ περισσότερο μια κρίση βαθιά, σύνθετη και πολυεπίπεδη, σαν και αυτή που σεργιανίζει στον τόπο μας από την υπογραφή Παπανδρέου στο πρώτο Μνημόνιο του 2010, καταφέρνει να βγει καλύτερη από την… περιπέτεια.

 

Να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους εξαρχής οδηγήθηκε στην κρίση. Να ξεριζώσει τις παθογένειες που δυσχεραίνουν την εθνική περπατησιά της. Να προνοήσει ώστε, οι λόγοι της μοιραίας διολίσθησης, να μην κάνουν εκ νέου την εμφάνισή τους στο μέλλον.

 

Μια χώρα σε κρίση, την υπερβαίνει έχοντας… κάνει το μνημόσυνο των στρεβλώσεών της. Ενίοτε, και εκείνων στο πρόσωπο των οποίων εικονοποιούνται οι στρεβλώσεις αυτές, ως φορείς συγκεκριμένων προβληματικών αντιλήψεων και συμπεριφορών.

 

Μετά από έξι χρόνια κρίσης, και κοιτάζοντας με αυτογνωσία τον καθρέφτη, πιστεύει κανείς σοβαρά ότι βρισκόμαστε σε φάση… απαλλαγής από τα εθνικά ζιζάνια; Κάνουμε βήματα προόδου, στην κατεύθυνση να αποδείξουμε στην πράξη ότι μάθαμε από τα λάθη μας; Γινόμαστε… η αλλαγή που θα έπρεπε να θέλουμε να δούμε, για να θυμηθούμε τη σχετική ιστορική ρήση του Γκάντι;

 

Φυσικά και… τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβαίνει. Ως συνήθως… είμαστε αλλού. Στη νιρβάνα του μικρόκοσμού μας. Εγκλωβισμένοι στα προσωπικά αδιέξοδά μας. Και καθώς η κοινωνία μας είναι το… άθροισμα όλων ημών, εγκλωβίζουμε συνολικά την κοινωνία σε ένα δραματικό εθνικό αδιέξοδο.

 

Η Ελλάδα της κρίσης δείχνει να μην… έμαθε. Να μην κατάλαβε. Να μην θέλει να μάθει. Να μην θέλει να καταλάβει. Και, ανά πάσα στιγμή, είμαστε έτοιμοι να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Να αγκαλιάσουμε τις ίδιες παθογένειες. Να παραπέμψουμε σε ένα σκανδαλιστικό «δεν βαριέσαι», τα δύσκολα και μεγάλα.

 

Πάρτε για παράδειγμα το πολιτικό σύστημα. Τον κοινοβουλευτισμό, για την υπεράσπιση του οποίου θυσιάστηκαν στο παρελθόν ανθρώπινες ζωές. Όνειρα, και προσωπικές διαδρομές.

 

Έχει καμία σχέση η σημερινή Βουλή… από το κάτω ράφι, με το σύγχρονο και χαρισματικό Κοινοβούλιο που θα μπορούσε να εμπνεύσει τη χώρα και να ηγηθεί της κοινωνίας;

 

Προκαλεί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών μας… σεβασμό για τις θέσεις που διατυπώνει, τις ιδέες που πρεσβεύει, τη συμπεριφορά που εναγκαλίζεται;

 

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα. Η κρίση την οποία διέρχεται η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, είναι κυρίως και πρωτίστως κρίση πολιτική. Κρίση ηγεσίας. Κρίση αξιών, ηθικής και προτεραιοτήτων. Κρίση αξιοπρέπειας.

 

Η συγκεκριμένη αφόρητη πραγματικότητα δεν θα αλλάξει. Ούτε εύκολα, ούτε σύντομα. Και δεν θα αλλάξει σίγουρα, αν δεν κατανοήσουμε εις βάθος το πρόβλημα, που αποτελεί και το εφαλτήριο για την επίλυσή του.

 

Η δύναμη της ψήφου μας, παραμένει εκκωφαντική. Χωρίς ορατό ισοδύναμο. Ας σταματήσουμε λοιπόν να ψηφίζουμε άγαρμπα, βιαστικά και… στο πόδι. Ας σταματήσουμε να ψηφίζουμε εκείνους που δεν θα τους εμπιστευόταν κανείς ούτε για τα στοιχειώδη.

 

Ας σταματήσουμε να ψηφίζουμε όσους είναι χειρότεροι από εμάς. Μετά βεβαιότητας, θα μας πάρουν μαζί τους. Στον γκρεμό…

 

 

 

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας