Η Ειρήνη Ζαρκαδούλα μιλάει στα Υστερόγραφα: “Να ανανεώνουμε το εισιτήριο για το ταξίδι. Και να μην τα παρατάμε”…

Αγγελική Νάκου
Posted on September 25, 2018, 3:10 pm
12 secs

 

Επιμέλεια: Αγγελική Νάκου

 

Η δημοσιογραφία είναι γένους θηλυκού. Όπως και η επιτυχία. Η αξιοπρέπεια. Η διάρκεια. Η γοητεία. Η επιμονή.

Αν προσθέσουμε και… μπόλικη Ειρήνη, από αυτήν που όλοι αναζητούμε στη ζωή μας, για να ισορροπούμε ανάμεσα στην οργή και τη γαλήνη, σε μια συγκυρία επιθετικής απαξίωσης και υποτίμησης του ταλέντου και της γνωστικής κιβωτού που πασχίζουν να αντισταθούν στον πειρασμό της φθοράς και της παρακμής, πλησιάζουμε στο.. ραντεβού με την πρωταγωνίστρια της μικρής ιστορίας μας.

Η Ειρήνη Ζαρκαδούλα “τρέχει” το ταξίδι της ζωής της, στον θαυμαστό κόσμο της δημοσιογραφίας, διεκδικώντας να διαμορφώσει ένα προσωπικό αποτύπωμα πιο κοντά στη χάρτα των προσδοκιών, με τις οποίες ξεκίνησε αυτή τη διαδρομή.

Από τη Φιλοσοφική, τις διαρκείς παροτρύνσεις της οποίας δεν ακυρώνεις ποτέ μέσα σου, μέχρι το σεργιάνισμα στην κοινωνία των πολιτών του κόσμου, με εμβάθυνση στις διεθνείς εξελίξεις, όσμωση με κουλτούρες διαφορετικές από τη δική μας, και ένα διαρκές φλερτ με την αποστασιοποίηση από τη ρουτίνα του γραφείου, ως ανταποκρίτρια, δηλαδή “παρούσα” σε σημαντικά γεγονότα, σε πληθυντικές γωνιές του πλανήτη.

Στην Ελλάδα της διαρκούς και επίμονης κρίσης (σ.σ: επίσης… γένους θηλυκού), η καλή δημοσιογράφος του Star Channel αποτιμά τις επιπτώσεις όσων άλλαξαν άγαρμπα και άτσαλα την καθημερινότητά μας, τα προηγούμενα χρόνια. Περιγράφει εμπειρίες και στιγμές, από εκείνες, το άθροισμα των οποίων συρρικνώνει τις πιθανότητες το σενάριο της ζωής κάποιου να προκύψει ως… σύμπτωση, και όχι ως αποτέλεσμα της συνέπειας, της σκληρής δουλειάς, και της διαρκούς φροντίδας των “θέλω” της καρδιάς, ώστε να μην βρίσκονται σε διάσταση με τα λογικά επιχειρήματα του μυαλού.

Και ταξιδεύει τη ματιά της στο μέλλον, που μπορούμε ακόμη να διορθώσουμε, εξαντλώντας ο καθένας το περίσσευμα προσφοράς που του αναλογεί, από το μετερίζι στο οποίο συχνάζει.

Ειρήνη Ζαρκαδούλα… speaking, λοιπόν.

 

 

Μέχρι τώρα, είχαμε ακούσει ότι, η δημοσιογραφία… σε πάει παντού. Η δική σας προσωπική διαδρομή, διευρύνει το αξίωμα και στη Φιλοσοφική Σχολή και τις αποφοίτους της. Το ταξίδι συναρπαστικό μέχρι στιγμής, και φυσικά… τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά;

 

“Οι καλύτεροι δημοσιογράφοι ή για να είμαι πιο ορθή τα δικά μου πρότυπα έχουν σπουδάσει κάτι εντελώς διαφορετικό. Η δημοσιογραφία είναι μεράκι. Οι σπουδές είναι η αρχή, η δουλειά μας όμως θέλει συνεχή βελτίωση και θέληση για εξέλιξη. Αυτό θα έκανα ό,τι και να είχα σπουδάσει. Όταν ήμουν μικρή έβλεπα το θείο μου Πάνο Σόμπολο και είχα καταλήξει ότι αυτή είναι η δουλειά που δε θα με κάνει να βαρεθώ ποτέ. Έτσι κι έγινε. Ο θείος μου, μου άνοιξε την πόρτα και είμαι ευγνώμων γι’αυτό. Μετά ακολούθησα το δικό μου δρόμο.

Τα διεθνή δε θα τα άλλαζα με τίποτα, με ό,τι κι αν ασχοληθώ στο μέλλον. Ήταν το εφαλτήριο για να δουλέψω ως ανταποκρίτρια για ξένα δίκτυα. Με έμαθαν ότι το εσωτερικό επηρεάζεται από το εξωτερικό. Ειδικά τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας το έχουμε βιώσει για τα καλά. Οι ξένες γλώσσες έχουν γίνει βασικό εργαλείο σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Αυτό είναι το δικό μου εισιτήριο για το ταξίδι που έχω επιλέξει να κάνω. Χωρίς ξένες γλώσσες ειδικά η νέα γενιά δεν πάει πουθενά πια.

Τώρα, εάν τα καλύτερα είναι μπροστά… Δύσκολο να το πει κανείς, έτσι όπως είναι τα πράγματα στον κλάδο μας. Όμως, από τη φύση μου είμαι αισιόδοξη. Είμαι τυχερή για τις μέχρι τώρα εμπειρίες και ευκαιρίες που είχα, και αναμένω τις εκπλήξεις που έρχονται και σίγουρα θα μου ανατρέψουν τα σχέδια, όπως εδώ και 13 χρόνια που δουλεύω. Δεν το βάζω κάτω ό,τι και να γίνει.”.

 

Πόσο διαχειρίσιμη είναι η αντίθεση της ελληνικής πραγματικότητας, με τις εικόνες και εμπειρίες με τις οποίες σας φιλοδώρησε η αγάπη για το διεθνές ρεπορτάζ, και οι αποστολές σε χώρες με στοιχεία ταυτότητας τελείως διαφορετικά από τα δικά μας;

 

“Τα ταξίδια, αλλά και η συνεργασία μου με τα ξένα δίκτυα τόσο την ιρανική τηλεόραση όσο και το CGTN (το αγγλόφωνο δίκτυο της κινεζικής τηλεόρασης) και το Russia Today με έχουν βοηθήσει να βλέπω τη μεγάλη εικόνα. Όταν έγινε το δημοψήφισμα, ψήφισα κι αμέσως μετά έφυγα για Πεκίνο, βγήκα από εκεί ζωντανά στο CGTN και προσπαθούσα να εξηγήσω πώς το όχι επί της ουσίας έγινε ναι.

Η συναναστροφή με ανθρώπους άλλης κουλτούρας σε κάνει να ζυγίζεις αλλιώς καταστάσεις. Σου ανοίγει το μυαλό. Αντιλαμβάνεσαι τον τρόπο που βλέπουν οι άλλοι τη χώρα σου μέσα από τα δικά τους μάτια και διηγήσεις.

Ακόμη και το να καθίσεις σε ένα τραπέζι να φας με ανθρώπους άλλης εθνικότητας, άλλης θρησκείας, σε βελτιώνει επαγγελματικά και σίγουρα σε κάνει να σκέφτεσαι διαφορετικά.

 

 

Η ενασχόληση με τον αθλητισμό, υποθέτω ότι προέκυψε συνειδητά, και ως εξωτερίκευση εσωτερικής ανάγκης. Είναι μεγάλος ωστόσο ο πειρασμός να σημειώσω ότι, και εκεί… τρέχετε. Όπως και στη δημοσιογραφία.

 

“Κατ’αρχάς είμαι αθλούμενη και όχι αθλήτρια. Βασική διαφορά. Οι γονείς μου από τα 4 μου με έσπρωξαν στον αθλητισμό και όχι σε μια τηλεόραση.Έχω κάνει από μπαλέτο, ενόργανη και ό,τι μπορείς να φανταστείς. Όμως, το μόνο που μου άρεσε ήταν να τρέχω. Μόνο που, ως μαθήτρια έκανα σπριντ, πάντα ερασιτεχνικά, ενώ τώρα κάνω μεγάλες αποστάσεις.

Μεγάλες αποστάσεις μάλλον σημαίνει ότι μεγάλωσα κι εγώ (χαχα). Διότι θέλουν υπομονή και επιμονή. Έχω τρέξει δύο φορές τον κλασικό μαραθώνιο στην Αθήνα και το απόλαυσα όσο τίποτα χάρη στις συμβουλές της Αθανασίας Τσουμελέκα, που με είχε πείσει ότι, ναι, παρότι κατοστάρα, μπορώ να κάνω 42χλμ. Και το έκανα.

Το τρέξιμο για μένα σημαίνει ελευθερία. Το αγαπώ και το κρατώ σε επίπεδο που με χαλαρώνει. Για ρεκόρ και επιδόσεις προτιμώ να βλέπω και χαίρομαι με τους χρόνους και τα μετάλλια των πρωταθλητών μας που θυσιάζουν πολλά για να μας κάνουν υπερήφανους. Εγώ απλώς κάνω το χόμπι μου. Χωρίς άγχος. Γιατί το τρέξιμο της δουλειάς έχει στρες.”.

 

Η Ελλάδα πριν και μετά την κρίση. Η δημοσιογραφία, πριν και μετά την κρίση. Το τανγκό της εθνικής μελαγχολίας, δεν δείχνει να κλείνει με το χειροκρότημα του κοινού. Τι συνεχίζουμε να κάνουμε λάθος, τόσο ως πολίτες, όσο και στον χώρο των ΜΜΕ;

 

“Μεγάλη κουβέντα. Τι κάνουμε λάθος; Μάλλον αργήσαμε να καταλάβουμε ότι το καράβι βουλιάζει. Στα ΜΜΕ η κρίση δεν έχει επιτρέψει σε παιδιά να ασχοληθούν με κανονική δημοσιογραφία. Να κάνουν ρεπορτάζ. Έχουν πέσει στην παγίδα του copy-paste. Και δε φταίνε. Γράφει κάποιος κάτι και χωρίς να το τσεκάρουν οι επόμενοι προχωρούν σε αναπαραγωγή. Μεγάλη παθογένεια αυτή. Ξέρεις, όσο δύσκολα κι αν είναι, δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω.

Προσωπικά μιλώντας, μπορεί κάποιος να μου έδωσε μια ευκαιρία, όμως δεν έχω σταματήσει στιγμή να τρέχω. Πουθενά δεν ήμουν μόνιμη, ειδικά όταν ξεκίνησα. Θα πέθαινα αν καθόμουν στο σπίτι όταν τελείωναν οι συμβάσεις μου σε κάθε μέσο. Το κυνηγούσα και το κυνηγώ μέχρι τελικής πτώσης. Φυσικά και με έχουν απορρίψει, έχω φάει τα μούτρα μου και θα ξαναπέσω αλλά θα ξανασηκωθώ. Νομίζω, όσο ουτοπικό κι αν ακούγεται, δεν πρέπει να τα παρατάμε.

Στη δεδομένη περίοδο η συνεργασία μου με τη Μάρα Ζαχαρέα στο STAR είναι ακόμη ένα σχολείο και μια ευκαιρία ταυτόχρονα. Όταν η διευθύντριά μου, έχει κάνει ρεπορτάζ, συνεχίζει να κάνει ρεπορτάζ καθημερινά, είναι μεθοδική και δουλεύει αδιάκοπα, εγώ δε μπορώ να λειτουργήσω διαφορετικά. Με κάνει να θέλω να κάνω ακόμη ένα βήμα παραπάνω.

Όμως, ακόμη κι όταν δεν έρθουν όλα όπως θέλουμε, πρέπει να αναζητήσουμε διεξόδους. Ειδικά όταν πρόκειται για θέμα επιβίωσης, ούτε εγώ ούτε κανείς έχει επιλογή. Ούτε οι σπουδές, ούτε η εμπειρία παίζει ρόλο. Χρειάζεται ευελιξία. Όχι εγωισμοί.”.

 

 

Αν ο Καβάφης είχε δίκιο, σημασία έχει το ταξίδι, και όχι τόσο πολύ ο προορισμός. Στο τέλος κάθε μέρας ωστόσο, τι είναι αυτό που μένει σε μια καλλιεργημένη γυναίκα, με πολυπολιτισμικές παραστάσεις, η οποία «ξοδεύει την Ειρήνη» σε ένα λειτούργημα με ανατροφοδοτούμενες παθογένειες, ώστε να αισθάνεται εκείνη τη μικρή ολοκλήρωση, που επιτρέπει στη σκέψη να χαμογελάει;

 

“Λειτούργημα. Έτσι αποκαλούσε πάντα ο θείος μου τη δημοσιογραφία. Μακάρι να είναι ακόμη έτσι. Είμαι ρομαντική και θα μου άρεσε ακόμη να λέω ότι η δουλειά μας είναι λειτούργημα. Την αγαπώ τη δημοσιογραφία. Στο τέλος της ημέρας η Ειρήνη πάντα χαμογελά ακόμη κι όταν η μέρα ήταν κακή.

Το παν είναι να έχουμε την υγεία μας, και δεν είναι θεωρία. Χωρίς υγεία δεν πάμε πουθενά. Εφόσον λοιπόν έχω την υγεία μου και κάνω τη δουλειά που θα ήθελα, θα ήμουν αχάριστη εάν δε χαμογελούσα. Αυτό δε σημαίνει ότι ηρεμώ ποτέ. Είμαι αεικίνητη στο σώμα και στο πνεύμα.

Όταν ολοκληρώσω ένα ταξίδι αμέσως ξεκινώ το επόμενο. Ίσως θα έπρεπε να απολαμβάνω λίγο περισσότερο τον προορισμό. Αν και με ρωτάς με Καβάφη, θα σου απαντήσω με Σεφέρη ο οποίος έλεγε «Το σπουδαίο δεν είναι να αλλάξουμε τη ζωή μας ονειροπολώντας μια άλλη πιο ενδιαφέρουσα, αλλά να κάνουμε να λαλήσει τούτη η ζωή όπως μας δόθηκε».

 

Αγγελική Νάκου
Η Αγγελική Νάκου είναι δημοσιογράφος