Η εθνική Ανάσταση και η ανάγκη μιας «άλλης» Εκκλησίας

Μάνος Οικονομίδης
Posted on April 13, 2017, 11:58 am

[email protected]

 Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, τη Μεγάλη Πέμπτη 13 Απριλίου 2017

 

 

Η Ανάσταση ακολουθεί τη Σταύρωση, περίπου ως προαπαιτούμενο δοκιμασίας και αυτογνωσίας. Και όχι φυσικά μονάχα σε θεολογικό επίπεδο.

Τέτοιες μέρες, στη σκιά της μακράς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης την οποία βιώνει η Ελλάδα μετά το 2010, είναι εύλογο να κοιτάζει κανείς προς την Εκκλησία. Και να αναρωτιέται πόσο διαφορετική θα ήταν η σημερινή Ελλάδα, αν είχε μια «άλλη» Εκκλησία.

Η εθνική κακοδαιμονία αυτού του άτυχου τόπου, εκκινεί μεταξύ άλλων από τη διαπιστωτική αφετηρία ότι, στην πιο μεγάλη, σύνθετη, βαθιά και επίμονη κρίση που διήλθε ποτέ ο Ελληνισμός, τουλάχιστον μετά τον Απελευθερωτικό αγώνα του 1821, μας έτυχε το χειρότερο ποιοτικά δυναμικό με δικαίωμα υπογραφής για τη ζωή μας.

Και όχι μόνο φυσικά στην πολιτική, εκεί όπου το πλεόνασμα ανεπάρκειας και… χαριτωμένων φυσιογνωμιών, είναι σκανδαλιστικά ανεξέλεγκτο, με κάθε Βουλή που προκύπτει μετά τις εκλογές του 2004, να είναι χειρότερη από την αμέσως προηγούμενη.

Μήπως υπάρχει σοβαρή ηγεσία στην οικονομία; Στη λεγόμενη ιδιωτική οικονομία, η οποία βεβαίως ανδρώθηκε με κρατικοδίαιτη νοοτροπία, στα ίδια ακριβώς μονοπάτια;

Στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, εκεί όπου θα έπρεπε να σεργιανίζουν καινούριες ιδέες, παρατάσεις εικονοποίησης ενός διαφορετικού μέλλοντος, ζωηρά παραδείγματα μιας άλλης αισθητικής και κουλτούρας;

Στην Εκκλησία; Εδώ αρχίζουν τα ακόμη πιο δύσκολα, επειδή ο χώρος της Εκκλησίας, ειδικά για μια βαθιά συντηρητική κοινωνία όπως είναι η ελληνική, θα μπορούσε να αποτελέσει το εφαλτήριο εθνικής ανάτασης.

Σε επίπεδο κοινωνικής ψυχολογίας, σε επίπεδο «κατήχησης» των άλλων πυλώνων εθνικής ηγεσίας, σε επίπεδο εμπλουτισμού της βιωματικής καθημερινότητας, με όρους συνοχής, αλληλεγγύης, κατανόησης.

Δυστυχώς, η σημερινή Εκκλησία δείχνει εγκλωβισμένη στον συντηρητισμό της. Δεν αρθρώνει επαρκή, προωθητικό λόγο. Δεν είναι «ομιλούσα». Είναι σιωπηλή. Ξεχνώντας πολλές φορές ότι, η παρουσία της Εκκλησίας, κάθε Εκκλησίας, της θρησκείας, κάθε θρησκείας, είναι βαθιά πολιτική. Αυτό μας δίδαξε η πρόοδος των ανθρώπινων κοινωνιών.

Την ελπίδα μιας μεγάλης αλλαγής ωστόσο, δεν πρέπει να τη στερήσουμε από τον εαυτό μας. Ακόμη και διαπιστώνοντας το «μεγάλο κενό», χωρίς την προφανή και άμεση διόρθωση.

Την ελπίδα της Αναστάσης. Του διαρκούς θριάμβου που καταγράφει το φως απέναντι στο σκοτάδι.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας