Η αναίρεση της ανασφάλειας

Μάνος Οικονομίδης
Posted on March 10, 2017, 4:14 pm

 

[email protected]

 

“Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω χαρούμενα πρόσωπα”… έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου στο κεντρικό διαφημιστικό σποτ του ΠΑΣΟΚ, στις βουλευτικές εκλογές του 2004. Στις εκλογές της μεγάλης πολιτικής ανατροπής, και ιστορικής νίκης των Ελλήνων απέναντι στη διαπλοκή, με την έξωση του Κώστα Σημίτη από το Μέγαρο Μαξίμου, και την εναλλαγή στην εξουσία με τον Κώστα Καραμανλή.

Αφού προσπεράσουμε το αυθόρμητο χαμόγελο που προκαλεί κάθε ανάμνηση του “early GAP”, δηλαδή των πρώιμων χρόνων της παρουσίας του Γιώργου Παπανδρέου στο πολιτικό σκηνικό, αξίζει να σταθεί κανείς στην ενδογενή αλήθεια της αφήγησής του. Δηλαδή, στην αέναη ανάγκη, προσωπική, κοινωνική και εθνική, να βλέπει κανείς γύρω του χαρούμενα πρόσωπα.

Όχι ως.. ψευδαίσθηση, αλλά ως ζώσα πραγματικότητα. Να έχεις δίπλα και γύρω σου ανθρώπους που χαμογελούν. Ανθρώπους που χαμογελούν χάρη σε σένα. Ανθρώπους που κάνουν κι εσένα να χαμογελάσεις, με τη σειρά σου. Είναι η απόλυτη παραδοχή του ενστίκτου αυτοσυντήρησης κάθε ανθρώπου, επομένως και κάθε κοινωνίας.

Να επιτρέψει ακόμη και σε μια υποψία χαμόγελου, να μαλακώσει το βάρος που καλείται να σηκώνει στην καθημερινότητά του. Στη ζωή του. Να διεκδικήσει ένα παράθυρο ευκαιρίας στην προσδοκία ενός καλύτερου αύριο. Και όχι τόσο του μακροπρόθεσμου και εύλογα δυσερμήντευτου, αλλά του πολύ κοντινού.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε ένας λαός βαθιά συναισθηματικός. Θεωρητικά, και χωρίς να μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε πλήρως, αυτός είναι ο βασικός λόγος που καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ως λαός, ως κοινωνία, ως άτομα. Επειδή το συναίσθημα σε πηγαίνει πάντα πιο μακριά από τη λογική. Με τα θετικά και τα αρνητικά που μπορεί να έχει αυτή η διαδρομή στο άγνωστο. Στο αβέβαιο. Στο μη προβλέψιμο.

Η Ελλάδα της κρίσης, ήρθε για να μείνει. Αυτή τη διαπίστωση μπορεί να την κάνει πλέον κάποιος άφοβα, διαπιστώνοντας τα δομικά στοιχεία της κρίσης, ως κρίση ταυτότητας και αυτογνωσίας του καθενός από εμάς. Ως κρίση ανατροπής της κανονικότητας, όπως φαντάζεται ο καθένας, και όπως βίωνε τη δική του κανονικότητα.

Κολυμπάμε στον ωκεανό της ανασφάλειας. Και για να σταθούμε στην επιφάνεια, χωρίς να λαχανιάσουμε, χρειαζόμαστε δίπλα μας χαμόγελα. Αυθόρμητα και ζωγραφιστά. Ώστε, αθροίζοντας χαμόγελα αυτοπεποίθησης, να ζωγραφίσουμε ξανά τη ζωή μας. Με πινελιές αισιοδοξίας.

Ένας πληθωρισμός από χαμόγελα, θα διευκολύνει την αναίρεση της ανασφάλειας. Και θα φέρει πιο κοντά το φως. Το φως, που στο τέλος νικάει πάντα το σκοτάδι.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Μάνος Οικονομίδης

Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας