Δεν είναι όλοι… κυνικοί νεοφιλελεύθεροι, όπως δείχνει ο θρήνος των εργαζομένων για τον Στέλιο Σκλαβενίτη

Μαρίκα Λυσιάνθη
Posted on April 02, 2018, 2:07 pm
1 sec

 

Της Μαρίκας Λυσιάνθη

Στο εγχειρίδιο της Ιστορίας του μέλλοντος, ο νεοφιλελευθερισμός θα έχει καταγραφεί ως ψυχική νόσος. Της καρδιάς. Λόγω των κυνικών παραμέτρων του, αλλά και της ηθικής στρέβλωσης των αξιών του φιλελευθερισμού, για να ντύσουν με υπεραξία μωσαϊκού ιδεών, την έκπτωση των κομιστών του από το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Στην Ελλάδα της κρίσης των τελευταίων ετών, βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης, η διολίσθηση της ελεύθερης οικονομίας σε… σκλαβοπάζαρο κακομεταχείρισης προσόντων, βιογραφικών και ικανοτήτων, οδήγησε σε ακόμη μια σκανδαλώδη γενίκευση: Οι επιχειρηματίες να τσουβαλιάζονται, άκριτα και μαζικά, ως κυνικοί νεοφιλελεύθεροι.

Φυσικά και πολλοί, οι περισσότεροι, έχουν τέτοιες ατέλειες χαρακτήρα. Ευτυχώς, δεν είναι έτσι όλοι. Ή μάλλον, υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Κάπως έτσι θα πρέπει να προσεγγίσει κανείς τον Στέλιο Σκλαβενίτη, χωρίς να χρειάζεται να τον έχει γνωρίσει έστω και μια φορά στη ζωή του. Αρκεί μια φευγαλέα ματιά στις σπαρακτικές αντιδράσεις των εργαζομένων των επιχειρήσεων του, για να καταλάβει το σπάνιο του χαρακτήρα του ανδρός που “έφυγε”. 

Όπως έγραψε ένας από αυτούς, “έφυγε ένας από τους πιο αγνούς ανθρώπους που γνωρίσαμε”. Και μιλάμε για επιχειρηματία, έτσι; Που, αυταπόδεικτα δεν θεωρούσε τις φυσικές αδικίες που προκύπτουν από την κοινωνική διαστρωμάτωση, μη αναστρέψιμες. Ούτε νομοτέλεια της κοινωνίας.

Πάλεψε να κάνει καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων που ζούσαν από τη δική του περιουσία. Και το εξαργυρώνει, με πληθυντικά κεράκια νοσταλγίας για τη μνήμη του. 

 

Μαρίκα Λυσιάνθη
Η Μαρίκα Λυσιάνθη είναι ψυχολόγος