Αφήνοντας πίσω τη φθορά, και δημιουργώντας (νέες) αναμνήσεις

Μάνος Οικονομίδης
Posted on December 31, 2017, 10:05 pm
3 secs

 

Του Μάνου Οικονομίδη

[email protected]

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017

 

 

Στα χρόνια της κρίσης, μεταξύ πολλών απωλειών, είναι ευκρινές ότι χάσαμε τη διάθεση να δημιουργούμε νέες αναμνήσεις. Δηλαδή, να ζούμε επί της ουσίας καινούρια κεφάλαια μιας συναρπαστικής καθημερινότητας, με πρωταγωνιστές εμάς τους ίδιους, αντί να μελαγχολούμε για τον ωκεανό προβλημάτων που συνταξιδεύουν μαζί μας. Και να αναζητούμε στιγμές ανάσας στο (πολύ) μακρινό, ανέφελο, αθώο και εν πολλοίς αυθεντικό παρελθόν.

Είναι εκείνο το σημείο, ανάμεσα στις αναμνήσεις και το συμπέρασμα για την τρέχουσα πραγματικότητα, που θα πρέπει να βρει ο καθένας, για να αφήσει ανοικτό το δικό του φως. Για τις δύσκολες ώρες. Τις σκοτεινές στιγμές. Ώστε να επιστρέφει σε εκείνο, να ζεσταίνει την καρδιά του, και να παίρνει κουράγιο για να συνεχίζει, με περίσσευμα αυτοπεποίθησης. Δειλά-δειλά, ίσως και αισιοδοξίας.

Καθώς καλωσορίζουμε το 2018, θα πρέπει να πάρουμε την απόφαση ότι η νέα, θα είναι η χρονιά του μεγάλου φρένου. Του φρένου που θα πρέπει από κοινού να βάλουμε στην εθνική μιζέρια. Ως, ικανή και αναγκαία συνθήκη για να φρενάρουμε την εθνική κατρακύλα, προκειμένου να διεκδικήσουμε το μέλλον που χάνουμε. Και να αφήσουμε πίσω μας τη φθορά.

Στο μεταίχμιο μιας αλλαγής χρονιάς, βρίσκει κανείς πληθυντικούς λόγους για αναστοχασμό. Τι θέλουμε να κάνουμε; Τι θέλουμε να γίνουμε; Πού θέλουμε να βρισκόμαστε… με το καλό, στον αντίστοιχο απολογισμό του 2018;

Κοιτάζοντας πίσω, στα χρόνια που προηγήθηκαν, στα χρόνια της μεγάλης, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης από το 2010 μέχρι και σήμερα, είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς επαρκείς λόγους για αισιοδοξία και χαμόγελα.

Χάσαμε ακόμη και την ευκαιρία της κρίσης ως πόρτας εισόδου σε μια αρχιτεκτονική μέλλοντος όπου θα αναδεικνύαμε τον καλύτερο εαυτό μας. Δεν το κάναμε. Και η σελίδα γυρίζει, αν γυρίζει, πολύ αργά και πολύ δύσκολα.

Χωρίς ελπίδα λοιπόν; Φυσικά και όχι. Άλλωστε, για λόγους αυτοσυντήρησης, η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου είναι εκπαιδευμένη να εντοπίζει το φως, ακόμη και όταν… δεν υπάρχει. Ακόμη και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι, έστω κι αν το τελευταίο συνήθως εξαπλώνεται πριν την αυγή. Δηλαδή, πριν την ανατολή της ελπίδας.

Η ελπίδα νικάει πάντοτε τον φόβο. Τον μεγαλύτερο φόβο. Εκείνον που σεργιανίζει μέσα μας. Σε αυτή την αφετηρία πρέπει να βρεθούμε. Η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, να μας υποχρεώσει να νικήσουμε τους φόβους που καθυστερούν τη διεκδίκηση αυτού του καλύτερου μέλλοντος.

Το πιο δημιουργικό πνεύμα των τελευταίων γενεών, ο Στιβ Τζομπς, συνήθιζε να λέει ότι, μονάχα όσοι είναι… αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, τελικά… αλλάζουν τον κόσμο.

Ο Μαχάτμα Γκάντι μας προέτρεπε… πεισματικά να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε. Να αλλάξουμε δηλαδή πρώτα εμείς, ώστε στη συνέχεια να αλλάξουμε τον κόσμο.

Και όλα αυτά, για να βρούμε και να πολλαπλασιάσουμε το φως. Ξέρετε, εκείνο που στο τέλος νικάει πάντα το σκοτάδι.

 

Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας