Αθηνά Κοροβέση: Πως θα έπρεπε να είναι οι συνεντεύξεις Τύπου της ΔΕΘ

Αθηνά Κοροβέση
Posted on September 19, 2017, 12:45 pm

 

[email protected]

 

Φτάνοντας στο πολιτικό αποκορύφωμα της εκάστοτε Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στις συνεντεύξεις Τύπου των πολιτικών αρχηγών, η συζήτηση κάθε χρόνο περιστρέφεται γύρω από τις εγγενείς προβληματικές πτυχές τους. Οι οποίες, εκτός του ότι αδιαμφιβόλως άπτονται του περιεχομένου των ομιλιών, αποκτούν ένα ενδιαφέρον ανάλυσης στο οργανωτικό τους κομμάτι.

Από την άλλη, το περιεχόμενο των ερωτο-απαντήσεων και της “διοργάνωσης” των συνεντεύξεων Τύπου, αποτελούν αλληλένδετα χαρακτηριστικά. Με την διαδρομή επηρεασμού να είναι αμφίδρομη.

Στην πραγματικότητα, το μείζον ζήτημα κάθε ΔΕΘ, εκτός από τη σημαντικότητα αυτού καθεαυτού του γεγονότος που ενίοτε ξεχνάμε, είναι ακριβώς οι ερωτήσεις που θα δεχτούν οι πολιτικοί αρχηγοί και το περιεχόμενο των απαντήσεών τους. Με την μετατόπιση του ενδιαφέροντος να βαίνει σαφέστατα, προς την ατζέντα του πρωθυπουργού.

Προχωρώντας περαιτέρω στα χρόνια του μνημονιακού μας παρόντος, η Διεθνής Έκθεση της Θεσσαλονίκης αποκτά όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ακόμα και για τις νεαρότερες γενιές, που έχουν αποκτήσει μία αναπόφευκτη εξοικείωση με τα πολιτικά δρώμενα της χώρας τα τελευταία χρόνια. Η “παθογενής” ωστόσο φύση των συνεντεύξεων Τύπου παραμένει. Και δεν σχετίζεται απαραιτήτως με τα πρόσωπα των ομιλητών, αλλά με τη διάρθρωση της δομής τους, όπως προειπώθηκε.

Πηγαίνοντας λίγο βορειότερα, εκτός συνόρων αυτήν τη φορά, μπορούμε να αντλήσουμε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό παράδειγμα διάρθρωσης μίας συνέντευξης Τύπου. Ο λόγος για τις ετήσιες συνεντεύξεις Τύπου του Ρώσου Προέδρου, γνωστές και ως Annual Q & A sessions”. Mε “οσκαρικό” πρωταγωνιστή τον Βλαντιμίρ Πούτιν και συμπρωταγωνιστές του, το κοινό ολόκληρης της Ρωσίας. Σαφώς μιλάμε για μία χώρα με διαφορετικά μεγέθη, αλλά και διαφορετικό πολιτικό σύστημα. Το ηχηρό παράδειγμα ωστόσο, της επιλογής του Ρώσου Προέδρου να αγγίξει κάθε απομακρυσμένο πολίτη, ο οποίος έχει την απευθείας δυνατότητα να του θέσει ένα ερώτημα, είτε μέσω τηλεφώνου, βιντεοσκοπημένου ή γραπτού μηνύματος, μόνο ως θετικό υπόδειγμα θα μπορούσε να καταστεί για τους εγχώριους άρχοντές μας. Που στην προσπάθειά τους να απαντήσουν με πειστικότητα και ρεαλισμό στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, τις περισσότερες φορές απομακρύνονται, παρά αγγίζουν την ψυχή του ελληνικού κοινού.

Όπως επίσης προειπώθηκε, η επιχειρηματολογική τους ατζέντα δεν είναι πάντα το σημείο καμπής κάθε ΔΕΘ. Η κριτική εκτείνεται και στον δημοσιογραφικό κλάδο, καθώς οι ερωτήσεις τους αρκετές φορές χαρακτηρίζονται από τον όχι και τόσο μεγάλο βαθμό πίεσης προς τους πολιτικούς αρχηγούς. Αντιστρόφως, οι πολιτικοί αρχηγοί, ενίοτε στοχοποιούν τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, πολλές φορές παρακάμπτοντάς τες. Προσθετικά του γεγονότος, ότι κάποιες ερωτήσεις δεν θα εισακουστούν ποτέ λόγω χρονικού περιορισμού.

Στον αντίποδα αυτής της δομής, ο μαραθώνιος της ετήσιας συνέντευξης Τύπου του Ρώσου Προέδρου εκμηδενίζει, τόσο αυτόν τον χρονικό περιορισμό, όσο και τον περιορισμό του περιεχομένου των ερωτήσεων.

Με ένα βασικό πάνελ δύο έως τριών δημοσιογράφων, μία μεγάλη ομάδα που συγκεντρώνει τις ερωτήσεις παντών των Ρώσων, και ζωντανό κοινό στο στούντιο που λαμβάνει χώρα η συνέντευξη Τύπου, το ρωσικό Annual Questions & Answers session” αναδεικνύεται σε έναν έμπρακτο θεσμό της Δημοκρατίας. Η διάρκεια του οποίου αγγίζει, και κάποιες χρονιές ξεπερνά τις τέσσερις ώρες, ανάλογα με την πληθώρα των ερωτημάτων. Όπως επί παραδείγματι μετέδωσαν τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης, τα ερωτήματα για τη συνέντευξη του 2017 ξεπέρασαν τα 500.000 σε αριθμό.

Και αν στην χώρα-λίκνο της Δημοκρατίας, οι πολιτικοί αρχηγοί κατηγορούνται από τα αντίπαλα κόμματα, αλλά και από τον ελληνικό λαό, για υπεκφυγή απαντήσεων στο περιθώριο μίας συνέντευξης Τύπου στην ΔΕΘ, έχοντας στην πραγματικότητα το προτέρημα της ευελιξίας που απορρέει από τους δύο παραπάνω περιορισμούς, μία “συμβουλή” από τον έξω κόσμο θα μπορούσε να ήταν παραπάνω από ευπρόσδεκτη.

Ακόμα και αν αυτό το συμβουλευτικό υπόδειγμα έρχεται μεν, από ένα δημοκρατικό κράτος, το καθεστώς του οποίου χαρακτηρίζεται δε, από απολυταρχικά στοιχεία. Το οποίο, στην προκειμένη περίπτωση, τηρεί τους όρους δεοντολογίας και διαφάνειας, που το κράτος που αποτέλεσε την κοιτίδα της Δημοκρατίας, δυσκολεύεται να τηρήσει.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Αθηνά Κοροβέση
Η Αθηνά Κοροβέση είναι διεθνολόγος. International Relations | MSc. in European Studies.