Αγγελική Kαβαλλιεράτου: Εφηβεία και παραβατικότητα

Υστερόγραφα Team
Posted on February 06, 2017, 4:19 pm

 

Γράφει η Αγγελική Kαβαλλιεράτου

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/ Ψυχολόγος BSc, MSc

 

Η περίοδος της εφηβείας δεν είναι εύκολη για κάθε παιδί, αλλά ούτε και για την οικογένειά του. Είναι μια περίοδος έντονων αντιδράσεων, συγκρούσεων, μια μεταβατική περίοδος για όλη την οικογένεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι μια περίοδος προσπάθειας ανεξαρτητοποίησης των παιδιών και διαχωρισμού από τους γονείς.

Υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις όπου τα παιδιά προσπαθούν να προκαλέσουν πιο έντονα με την συμπεριφορά τους και τότε μπορεί να εμφανίσουν κάποιες πιο έντονες συμπεριφορές.

Ένα παράδειγμα είναι η παραβατικότητα και η προβληματική συμπεριφορά.

Πολλοί είναι οι νέοι οι οποίοι μπαίνουν σε προβληματική συμπεριφορά και ανησυχεί τους γονείς, οι οποίοι προσπαθούν πολύ πιο έντονα να κάνουν ότι χρειαστεί για το παιδί τους.

Τι μπορεί να οδηγεί όμως τους νέους σε τέτοιες συμπεριφορές;

Ένας πολύ σημαντικός λόγος είναι ότι οι νέοι με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να διαφοροποιηθούν από την οικογένεια και από τα «στάνταρντ» που ακολουθούσαν έως τότε. Δηλαδή, προκαλούν με έναν τέτοιο τρόπο, περνάνε ένα μήνυμα στην οικογένεια ότι δεν θέλουν να ακολουθήσουν το περιβάλλον της οικογένειας και κάτι πρέπει να αλλάξει. Αυτό λειτουργεί, σαν να πετάς σε μια ήρεμη θάλασσα μια πέτρα και δημιουργούνται πολλά κύματα. Η πέτρα είναι η ένταση που προκαλούν τα παιδιά, όμως τα κύματα δείχνουν πόσες αλλαγές και σε πόσα επίπεδα μπορεί να φέρει αυτή η κρίση. Και αυτό επιθυμούν να πετύχουν τα παιδιά με μια τέτοια συμπεριφορά. Θέλουν λοιπόν με αυτόν τον τρόπο να τονίσουν πως δεν θέλουν να ακολουθήσουν την πορεία της οικογένειας, θέλουν να επιλέξουν τον δικό τους δρόμο και να δημιουργήσουν κάτι δικό τους.

Επιπλέον, όμως μια παραβατική συμπεριφορά ενός παιδιού μπορεί να είναι και ένα προειδοποιητικό μήνυμα για την λειτουργία της οικογένειας. Ίσως, αυτή η συμπεριφορά ήρθε για να «φωνάξει» πως κάτι πρέπει να αλλάξει μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς, προσπαθούν αν συνετίσουν τα παιδιά τους και στην προσπάθεια αυτή επισκέπτονται ειδικούς, όπου εκεί τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως ασθενείς. Όμως, τα ίδια τα παιδιά δεν είναι το πρόβλημα, κάνουν όμως κάτι ακραίο που ξέρουν πως με αυτόν τον τρόπο θα προκαλέσουν και θα κινητοποιήσουν τους γονείς τους να κάνουν κάτι και να αλλάξουν πράγματα.

Σε οικογένειες όπου λειτουργούν όλα αρμονικά, μια τέτοια συμπεριφορά θα ήταν «κακή» και θα έπρεπε να αποβληθεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις όπου οι οικογένειες δεν είναι ανοιχτές ώστε να αντιμετωπίζουν μια κατάσταση, εκεί εμφανίζονται και οι πιο έντονες συμπεριφορές των παιδιών.

Τι διατηρεί αυτές τις συμπεριφορές;

Πολλές φορές η υπερβολική προσπάθεια και αγωνία των γονιών για το παιδί τους, οδηγεί στο να κάνουν κάποιες λάθος επιλογές. Είναι λάθος οι γονείς να περνούν το μήνυμα ότι αντιδρούν στην διαφοροποίηση των παιδιών τους και να στραφούν εναντίον του. Μια σωστή μεταχείριση θα ήταν ο διάλογος και η ανοιχτή επικοινωνία. Να παραδεχτεί η οικογένεια φωναχτά πως υπάρχει ένα πρόβλημα και να το συζητήσουν όλοι μαζί, με σκοπό όλοι μαζί να δουν τι φταίει και να το αντιμετωπίσουν. Έχει μεγάλη σημασία να ακουστεί το παιδί, οι ανησυχίες του και οι προβληματισμοί του και έτσι θα καταλάβουν οι γονείς τι το έκανε να φτάσει σε μια τέτοια συμπεριφορά. Εάν το παιδί νιώσει τη ασφάλεια να μιλήσει για αυτό που νιώθει, θα ακουστεί και αυτό που προσπαθεί να πετύχει μέσω αυτής της συμπεριφοράς και σιγά- σιγά μέσω της εμπιστοσύνης και της συζήτησης θα αρχίσει η συμπεριφορά αυτή να αποβάλλεται.

Εάν οι γονείς συνεχίζουν να είναι απόλυτοι και αυστηροί, τα παιδιά δεν θα λάβουν το μήνυμα ότι ανησυχούν, αλλά ότι δεν είναι αποδεχτοί και πως επιμένουν στο να μην δέχονται την διαφοροποίησή τους και είναι μη αποδεχτά. Έτσι είναι πολύ πιθανό να συνεχιστούν αυτές οι συμπεριφορές.

Επιπλέον, ένα ακόμη λάθος των γονέων είναι η υπερβολική εστίαση στα παιδιά, κάτι δημιουργείτε από την υπερβολική και η εστίαση πάνω τους.

Πρέπει να φύγει η προσοχή από τα παιδιά και αυτή η συμπεριφορά να γίνει τροφή για σκέψη και να προβληματίσει όλη την οικογένεια.

Πρέπει οι γονείς να εκφράσουν την ανησυχία τους και να μένουν σταθεροί στο ότι ανησυχούν για τα παιδιά τους διότι νοιάζονται γ’ αυτά και σε αυτό πρέπει να είναι σταθεροί και αυστηροί. Πολύ σημαντικό είναι ότι πρέπει αυτά τα ζητήματα να συζητιούνται μέσα στην οικογένεια, είναι λάθος συμπεριφορά να γνωρίζουν όλοι αλλά να μην το έχουν συζητήσει ποτέ. Δεν κρύβουμε λοιπόν ότι μας απασχολεί και εκφράζουμε την ανησυχία μας βάζοντας όρια, αλλά μέχρι εκεί θα πρέπει να είναι η παρέμβαση των γονέων. Αυτές οι συμπεριφορές αφορούν το παιδί και αυτό που χρειάζεται είναι αν του δώσουμε χώρο και να του δείξουμε εμπιστοσύνη.

Αυτές οι συμπεριφορές έρχονται κυρίως για να προκαλέσουν την οικογένεια, να την κάνουν να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που δεν κάνουν καλά, γιατί να ήρθε τώρα αυτή η συμπεριφορά του παιδιού τους και όλο αυτό να έχει ως αποτέλεσμα να ανοίξει μια συζήτηση και να εκφραστούν σκέψεις, συναισθήματα και ανησυχίες, και όχι να αποκλειστεί το παιδί και να δηλωθεί πως αυτό είναι το πρόβλημα. Τα παιδιά εκφράζουν με αυτόν τον τρόπο ένα πρόβλημα, δεν είναι τα ίδια πρόβλημα. Και αυτό πρέπει να προβληματίσει την οικογένεια.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Υστερόγραφα Team
Η δημοσιογραφική ομάδα των Υστερόγραφων... κάνει παιχνίδι