Ένα εθνικό θέμα, ένα σκάνδαλο και μια… (επικείμενη) ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού

Μάνος Οικονομίδης
Posted on February 10, 2018, 3:15 pm

 

 

Του Μάνου Οικονομίδη

[email protected]

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία”, το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2018

 

 

 

Ο Φρανσουά Μιτεράν συνήθιζε να περιγράφει την πολιτική ως τέχνη. Με το αποτύπωμα του εκάστοτε «καλλιτέχνη», να εκδηλώνεται στην ικανότητά του να διαχειριστεί με αποτελεσματικότητα τους συμβολισμούς που απορρέουν και επηρεάζουν ταυτόχρονα το κοινωνικό γίγνεσθαι.

 

Ο εμβληματικός Γάλλος ηγέτης, βγαλμένος από μια εποχή και μια γενιά όπου η πολιτική σεργιάνιζε σε πολύ πιο συναρπαστικά επίπεδα σε σχέση με σήμερα, είχε καταγράψει από πολύ νωρίς και με επάρκεια, τον γονιδιακό προορισμό της πολιτικής να ηγηθεί του λαού. Μέσα από υπόδειγμα συμπεριφοράς, ηθική κιβωτό, αξιακό κώδικα, μωσαϊκό ιδεών που όλα μαζί μπορούν να πείσουν, να συναρπάσουν, να εμπνεύσουν.

 

Σε εποχές κρίσης, σαν και αυτή που βιώνει η Ελλάδα τα τελευταία 8 χρόνια, με αφετηρία εκκίνησης την υπογραφή του τελευταίου των Παπανδρέου στο πρώτο (και μοιραίο) Μνημόνιο εκχώρησης της εθνικής αυτοδιάθεσης, η διαχείριση των συμβόλων είναι ταυτόχρονα πιο εύκολη, αλλά και… πιο δύσκολη.

 

Πιο δύσκολη μακροπρόθεσμα και αναφορικά με τις βαθύτερες ρίζες της αποτελεσματικότητάς της. Πιο εύκολη σε επίπεδο επιφανεικής προσέγγισης και συναισθηματικής αντίδρασης.

 

Ένας λαός σαν τον δικό μας, άλλωστε, βαθιά συναισθηματικός και ακραία παρορμητικός, ενθουσιάζεται και απογοητεύεται με την ίδια ένταση και ευκολία. Η έννοια του μέτρου ως οδηγού επιβίωσης, χάθηκε κάπου στα βάθη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας.

 

Τις τελευταίες μέρες ζούμε πολύ έντονα την παραπάνω ακριβώς πραγματικότητα. Ένα εθνικό θέμα, το Σκοπιανό, ένα σκάνδαλο, αυτό της Novartis, και μια… επικείμενη ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, σεργιανίζουν ήδη στην εξώπορτα του μέλλοντός μας, ως στοιχεία ταυτότητας της ζώσας και επίμονης καθημερινότητας.

 

Υπό μια έννοια, ό, τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί, σε μια χώρα που πασχίζει να σταθεί στα πόδια της, και αναζητούσε πληθυντικές ευκαιρίες για συναίνεση, συνεννόηση και σύνθεση. Για πρόσθεση και πολλαπλασιασμό, ως μαθηματικές πράξεις της προόδου.

 

Αντί για όλα αυτά, διαμορφώνονται συνθήκες εθνικού διχασμού, αφαίρεσης και διαίρεσης. Πόλωσης. Ακραίας, ίσως και τυφλής σύγκρουσης.

 

Η έκβαση είναι περίπου προδιαγεγραμμένη: Πλήρης απαξίωση του πολιτικού συστήματος, περαιτέρω αμφισβήτηση δεδομένων και παραδοσιακών θεσμών και αξιών, «φούσκωμα» (εκλογικό) των άκρων και των ακροτήτων που τα συνοδεύουν.

 

Απ’ την άλλη, με συγκρατημένη διάθεση… μοιρολατρίας, ίσως να ξεκίνησε το πιο βαθύ σκοτάδι, που κάνει πάντοτε την εμφάνισή του πριν από την αυγή. Στο τέλος. Τότε που το φως νικάει πάντα το σκοτάδι…

 

Μάνος Οικονομίδης
Ο Μάνος Οικονομίδης είναι δημοσιογράφος. Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας